φορολογικη

παντα γουσταρα να ψωνιζομαι στις διακοπες μου στη ροδο. προφανως επειδη καπως ετσι ειχα συνηθισει να κανω πριν ερθω στην αθηνα οπου ολα ηταν πιο ευκολα κι εγω μεγαλυτερος. σε ποσοστο [και σε σχεση με τον πληθυσμο της] μπορει η σμαραγδενια σκατουπολη να εχει και περισσοτερους πουστηδες απο την πρωτευουσα, αλλα κανεις τους δεν βαζει φωτογραφια στο νταρ, κανεις δε θα σε κοιταξει δευτερη φορα στο μπαρ [γκεη μπαρ ουτε κατα διανοια...το BERLIN δεν ξερω καν αν ανοιξε περυσι το καλοκαιρι. κατι παρακμιακες αδερφες εκαναν φετος στεκι τους το χειροτερο μπαροκλαμπο της παλιας πολης αλλα κι εκει φατε ματια ψαρια αντι για φυστικια με την μπομπα σου κι αντε στο παρκο για γνωριμια με τουλαχιστον 3 απο εκεινους που σου το παιζανε δυσκολοι πριν απο μιση ωρα που χορευες υπεροχα μια πιπα του Βερτη].

ειχα να κατεβω απο τον αυγουστο-σχεδον σεπτεμβρη. χωρις προφιλ στο νταρ πια και με τον βασιλη να εχει μεθυσει καθε μνημη μου απο τον τοπο μου, αφου εκει γνωριστηκαμε και περασαμε τους 2 πρωτους μηνες της σχεσης μας, εκανα μια βολτα απο το παρκο -εκεινο που κλαδεψανε ολοτελα κι αποκαρδιωτικα και φωτισαν συθεμελα και αποκαρδιωτικα... εκει με φιλησε πρωτη φορα. ειχε πλακα τωρα. μια αστεια απενοχοποιηση. τοσο φως στο πρωην κρουζινγκ ιντεν, που δεν ενιωθα αμηχανια, δεν με ενοιαζε που φαινομουν απο το δρομο. σκεφτομουν ολα τα "άλλα" που ειχαν συμβει εκει μεσα. τα πιο καθαρα. τα πρωτα μου τσιγαρα μετα το σχολειο γυρω στα 12, οι βολτες τα μεσημερια με τη στεφανια οπου της διαβαζα τριβιζα, ενας μπαφος με την ... ας μην την πω μια που ανεφερα τον μπαφο... το πρωτο μας φιλι με το ζου [οκ οχι μονο φιλι, ειμαστε και τα δυο μας ευκολα...ημασταν], καποιες χαζοκουβεντες με θαμωνισσες της σκοτεινης οασης και απεριγραπτο κραξιμο... 'νταξει και καποια ψωνιστηρια θυμηθηκα, αλλα με τρυφεροτητα τρομαρα μου και μηδεν νοσταλγια.

τα κοριτσια πλεον οδηγουν. ολες τους. και δεν μου δωθηκε η ευκαιρια να περπατησω πολυ. ουτε στη θαλασσα πηγα-μια βολτα εκανα μονο απο την παλια πολη μεχρι το σπιτι, ενα βραδυ μετα το ποτο, μα λες και τον εστειλε το φαντασμα της εφηβειας μου για να μην ειμαι μονος πια, σε καμια βολτα πια, κανενα βραδυ σε αυτο το νησι πια, ενας σκυλος μου εκανε παρεα σε ολη τη διαδρομη [σκεφτηκα την στεφανια που παντα ερχοταν μεχρι το σπιτι μου κι ας εκανε ετσι ολοκληρο κυκλο για να φτασει μετα στο δικο της]. και ψιχαλιζε.

το παρεακι δεν εχει αλλαξει συσταση. εχει αλλαξει ποιοτητα. την παντουλα, μαλλον στην τελευταια της επισκεψη στον χοντο της ροδου, την ψεκασανε με τεστερ-εξαφανιζολ και ζητημα αν την ειδαμε μια ωρα συνολικα. η στεφανια ελειπε στη ρωμη και τσαντιστηκα γαμωτη μου γιατι μου ελειψε το βλαμενο, η δημητρουλα ... ε, η δημητρουλα ειναι η εξελιξη της δημητρουλας, ησυχα, ρομαντικα και ευοιωνα. μας τιμησε αρκετες φορες κι ο κωστας επιτελους και ειδα ποσο ευτυχισμενη ειναι μαζι του και ετσι δικαιολογησα μεσα μου πολλα. το μαρακι... ε καλα χεσε με που θα πω και για το μαρακι! μαζι κατεβηκαμε, μαζι ανεβηκαμε, δεν πιανεται. αντε να πω οτι ειναι οδηγαρα κι οτι το αριστερο παρκινγκ το εχει πολυ περισσοτερο απο αυτο που νομιζει [κι αμα δεις το τρακαρισμενο στον πωπο σουιφτ...η μανα της το εκανε, αληθεια!]

χτες στο εστιατοριο με τους γονεις μου, στο τσακ εφερα τον πατερα μου να με ρωτησει περι γκομενικων, αλλα δεν τα καταφερα. "μονο για την σχολη με ρωτας" του ειπα. "δεν ξερω τι αλλο να ρωτησω και πώς" μου ειπε. κι ειπε κι οτι θα βαλει την μαμα να του δειξει το μπλογκ μου ωστε να αρχισουμε σιγα-σιγα να καλυπτουμε καποια κενα. [παναγια μου, πρεπει να σβησω τιποτις??]

η μαμα με συγκλονισε που το πρωτο βραδυ εφτιαξε μια ταρτα με ελβετικη γραβιερα και την αγαπημενη μου ταρτα λεμονι. ηθελα να της πω οτι δεν τα κανει αυτα, 100 φορες εχω κατεβει ροδο απο τοτε που εφυγα κι ολο με μακντοναλντς τη βγαζουμε και μ'αρεσει αυτο. δεν θελω να την κουραζω. την αφησα ομως. ειχε χρονο τωρα, με την καινουρια δουλεια και ηθελε να με περιποιηθει.

για την μαλου τα ειπα ηδη. ειναι εντελως κουφη! κι ειναι μια γλυκα και θα μας θαψει ολους.

θησειο, 9:47

υγ. μπαμπα δεν κανω ναρκωτικα. κι αν κανω, δεν ειναι επειδη ειμαι γκεη.

ψιλο-γαμημενο μου ημερολογιο,

Η Μαλού κουφαθηκε. Ανοιγω σακουλακια και δεν ερχεται. Γυριζω σπιτι το βραδυ και δεν γαβγιζει. Φωναζω: Μαλού; Μαλούουουου...; Κι ειμαι απο πισω της. Την αγγιζω στο πωπακι και ξαφνιαζεται. Αν την χαιδεψω, τα πισω ποδια της τρεμουν και παραπαταει. Εχει ομως διαθεση για παιχνιδι. Τριβεται ξαπλωμενη στον καναπε, ανασκελα με τα ποδια ανοιχτα. Τα ματια της ειναι θολα κι αναρωτιεμαι αν βλεπει καθαρα. Ακομη χαμογελαει παντως. Δειχνει τα πανω δοντια της και μουρμουραει και βγαζει εναν ηχο σαν να φταρνιζεται. Ετσι χαμογελαει η Μαλού. Στο ενα μπουτακι της εχει μια μαυρη τουφα που δεν υπηρχε παλια. Πλακα θα ειχε να μαυριζε το τριχωμα της οσο γερναει.

ημερολογιο

τρεχει το βλεμμα μου σε καθε σκια που κινειται, σε καθε βημα που ακουγεται. θα 'ρθει σε λιγο. και τη στιγμη που τον βλεπω να πλησιαζει, αποκτω ξαφνικα πυρηνα. μοναχα τον κοιτω κι ο,τι υπαρχει μεσα μου, ο,τι συγκρατει το σωμα μου μεσα στο σωμα μου, ολα φωτιζονται. κι οσα εχουν αμφισβητηθει, ερμηνευτει, παρεξηγηθει, αναλυθει απο τους ανθρωπους, ολα γινονται στερεα κι αυταποδεικτα. τα χερια μου περισσευουν, τρυπουν τα ορια του συμπαντος που 'ναι μοναχα μια μεγαλη φυσαλιδα κι ισα που με χωρα ετσι τεραστιος που εχω γινει. μεσα στη φουσκα μου απο αστερια τον περιμενω να μπει σαν αυτοφωτη γνωση, σαν υπνος και σκεφτομαι χωρις να σκεφτομαι, επειδη ολα εχουν αλλαξει κι η σκεψη ειναι ενεργεια, μυθοι που διηγειται η ψυχη στα οργανα μου, το μυαλο ενα αχρηστο στεμμα που επιπλεει μεσα στο κεφαλι μου. μονο τα ματια μου χρειαζομαι, μα μολις μ'αγγιξει, ουτε κι αυτα.

ο γερος δεν καταφερε να μας πουλησει λαχεια.
- ποσο ακομη να μου χαμογελασει η τυχη..

Εισαγωγη

...με τον Βαγγελη τσακωνομαστε καθε φορα που εφτανε το δεμα απο την Κρητη. Πηγαινα σπιτι του απο το μεσημερι, για να ανοιξουμε την κουτα και να τακτοποιησουμε [στα πιατα μας] ολα τα καλα που του εστελνε η μανα του απο τον Αγιο Νικολαο. Τρωγαμε και πιναμε μεχρι αργα το βραδυ. Λιγο πριν τελειωσει το πρωτο μπουκαλι ρακι ξεκινουσε ο ιδιος καβγας, με θεμα ποιο ειναι το πιο ροκ κομματι στην ιστορια της μουσικης. [ Για προθερμανση, ο Βαγγελης με εβριζε που χρησιμοποιουσα τη λεξη κομματι - ραδιοφωνικος παραγωγος εκεινος και μελος της λεσχης φιλων της μουσικης. ]

Με ελεγε λουμπεν, επειδη, ενω γενικως δεν ψηνομουν και τοσο για Μπετοβεν [πραγματι, περνουσα τη Σοπεν φαση μου - τωρα ειμαι καλα, ευχαριστω για το ενδιαφερον] κι ενω ειχα παει μια φορα σε μια συναυλια των Πυξ Λαξ οποτε και δεν ημουν καταλληλος για να εκφερω αποψη περι ροκ, επεμενα πως το ροκεστερο κομματι στην ιστορια ηταν η Εισαγωγη Εγκμοντ. "Τεμπελη!" μου ελεγε και εβαζε στο γιγαντιο στερεοφωνικο -για το οποιο κι ειχε ξεφορτωθει μια πολυθρονα που δεν χωρουσε πια στο σαλονι- την Ημιτελη Συμφωνια.

"Γαμωτο.." μουρμουρουσε μετα απο λιγο. "Οπως η τζαζ θελει βινιλιο και χρουτς-χρουτς, ετσι κι η κλασσικη θελει μεγαρο. Γαμω την ντοητσε γκραμοφον..."
"Η τζαζ θελει Μπιλυ", του απαντουσα "και η κλασσικη καντηλι". Σηκωνε τα χερια σαν μαεστρος [οι αρρωστοι με την κλασσικη μουσικη το εχουν αυτο, οπως οι μεταλλαδες χτυπιουνται κι ανεμιζουν το μαλλι, πραγμα που εκανα κι εγω παλαιοτερα αλλα μου ειχαν πει οτι θυμιζω την Βουγιουκλακη και τοτε εκοψα τα μαλλια μου - και την χεβυ μεταλ] και χαμογελουσε λες κι ειχε νικησει. Λες κι ο Σουμπερτ ηταν ο δικηγορος του στην τελικη αγορευση. Το βουλωνα φυσικα, γιατι αναμφισβητητα επροκειτο για την αγαπημενη μου κινηση μεσα στη συμφωνια - μετα γινεται λιγο βαρετο το κομματι - και περιμενα να μου πει, οπως συνηθως: "Βαλε και το δικο σου τωρα".

Ο δικος μου δικηγορος τα ελεγε ολα απο την πρωτη κιολας σελιδα της παρτιτουρας. Και με υφος I-rest-my-case κοιταζα τον Βαγγελη που θα προτιμουσε να πεθανει απο το να παραδεχτει οτι γαμα και δερνει και το δικο μου κι οτι τριζουν σαν ενορκοι τα πιατα με τα σκαλτσουνια. Γεμιζε τα ποτηρακια με ρακι, μασουλουσε ενα κομματι ψωμι ή λιγη γραβιερα κι αναβε τον υπολογιστη. Καθομουν διπλα του σε ενα σκαμνακι και χαζευαμε βιντεακια στο ιντερνετ. Ορχηστρες και πορνο. Αλλωστε η Εισαγωγη ειχε ηδη τελειωσει.

...οι πετρες

στο διαφανο, γυαλινο βαζο οπου για 3 χρονια ειχα εκεινα τα σπειροειδη, πρασινο-φωσφοριζε, αθανατα καλαμια με τα καφετια ριζιδια, επιπλεει ενα αδειο μπουκαλι βοτκα. θυμαμαι, γυρισα απο τις διακοπες και τα βρηκα σκυφτα και νεκρα, αφυδατωμενα - η αμμος στην κλεψυδρα βαρεθηκε το πανω-κατω. σε λιγο, κι ο ιδιος ο χρονος θα βαρεθει να κυλαει. καποιες στιγμες, καποιες παγκοσμιες, μικροσκοπικες στιγμες, τον νιωθω να ξαποσταινει στο αιμα μου. και πρεπει να τρεξω μπας και τρεξει ξανα. γεωλογικα δεν υπηρξα ποτε. κι ομως καποτε, ειμαι σιγουρος, θα μιλουνε για 'μας και θα λενε: οι πετρες

πολλες αρλουμπες και ενας φρικτος παραλληλισμος με πικλες - καλημερα

θυμαμαι κι εγω, καποτε δεν παλευα για τις σχεσεις μου. δεν με ενδιεφερε η διαρκεια, ζουσα με τη σιγουρια οτι ολα τελειωνουν οποτε ας τελειωνουν να δουμε κι αλλα, να πληγωθουμε να φευγει κι αυτο, να το ξεπερασουμε κι αυτο... δεν ειχα αδικο. ημουν μικρος κι ηξερα ποσο ρευστα ηταν ολα, ποσο επιπολαιος ημουν οταν δηλωνα, με στομφο, ερωτα. δεν ηθελα, αλλωστε, στα 15 μου, στα 16 τα 17, να ζησω κατι απολυτο, κατι μονιμο, οτιδηποτε ασφαλες. κι ας ημουν εναμιση χρονο με τον ιδιο ανθρωπο πριν καν ενηλικιωθω. κι ας μην εσβησαν ευκολα οι αγαπες του δεκαπενθημερου με τσεχους, πολωνους κι εγγλεζους.

ισως οι ανασφαλειες μου, ακομη δεν βρισκονταν σε εξαρση. ισως δεν ηξερα την αξια που εχουν τα σχεδια που κανεις με καποιον, κι ας τα φοβομαστε ολοι. ισως η κομμουνιστονεολιστικη αντιμετωπιση καθε ρουτινας και συνηθειας δεν με αφηνε να αντιληφθω οτι καθε ανθρωπος ειναι μια γειτονια.

και χλευαζα τις φιλες μου που απο τα δεκατεσσερα χρονια τους χωνονταν σε μονιμους δεσμους, ζηλευαν, παθαιναν υστεριες, θεωρουσαν το σεξ ολοκληρωση της σχεσης, ολοκληρωση της υπαρξης τους, κι ενω οι μαναδες τους δεν ηξεραν οτι οι κορες τους καπνιζαν, ηξεραν καθε ανατομικη λεπτομερεια του γαμπρου, μονο κλειδια για το σπιτι δεν του εδιναν και αντιμετωπιζαν με σοβαροτητα καθε σαχλαμαρα της εφηβης μεγαλοκοπελας που ειχαν αναθρεψει με στερεοτυπες παιδαγωγικες πουστιες.

εμενα ποτε δεν με πηραν στα σοβαρα οι δικοι μου. μισο γκομενο μου ειχε γνωρισει η μανα μου. παρ'ολα αυτα, ηταν εκει οταν εκλαιγα με λυγμους και χτυπουσα απο τον πονο τα ποδια μου στο στρωμα.

μεγαλωσα λιγο και μονο βυζια σαν της κολλητης μου δεν εχω βγαλει. κατα τ' αλλα εχω μεταλλαχτει στην απολυτη υστερικη γκομενα, με τη διαφορα [εκτος απο την ανατομια] οτι κρατω την υστερια μου για εμενα και τα πιατα τα σπαω στην μπανιερα οταν ειμαι μονος μου. η μονη παραμορφωση προσωπου που εχω επιτρεψει να δει ο γκομενος μου πανω μου, ειναι αυτη που συμβαινει οταν βρισκω πικλες στο μπεργκερ μου, ή ντοματα στη σαλατα μου. και με λες χαριτωμενο τοτε [αν δε δηλωσω με ξινιλα οτι μου κοπηκε η ορεξη, αναβοντας τσιγαρο].

στη σχεση μου, καμια "πικλα" δεν με ξενερωνει. αντιθετως πεισμωνω, κανω τα παντα για να βγαλω την πικλα και να φαω το φαι μου, ή δινω το μπεργκερ στον αλλο να το φαει και τον χαζευω γιατι ειναι απιστευτα ερεθιστικο να τον βλεπω να τρωει, παραγγελνω ξανα κι ειναι σιγουρο οτι αυτην τη φορα η παραγγελια μου θα ερθει ολοσωστη κι αυτο ηταν θεμα μοναχα τριων λεπτων. αααντε δεκαπεντε λεπτων, αν ειμαστε σε εστιατοριο και το φιλετο μου εχει ερθει κολυμπωντας στο αιμα. ολα τα λαθη διορθωνονται. με λιγη ψυχραιμια απο τη μια πλευρα και με λιγη θεληση απο την αλλη.

απο τοτε που αρχισα να ζηλευω στις σχεσεις μου [να θυμωνω οταν ο φιλος μου προτιμα να βγει με τους κολλητους του, να στενοχωριεμαι οταν ξεχνα σημαντικες ημερομηνιες, να παθαινω μικρους, εσωτερικους πανικους οταν εχει το κινητο κλειστο, να τον παιρνω τηλεφωνο, ετσι για να δω τι κανει, οταν ξερω πως ειναι με τον πρωην-του-παυλα-κολλητο-του-τωρα-πια, να τον προσκαλω σε οτιδηποτε κανω με την παρεα μου, ωστε να μην παει καπου αλλου και γνωρισει τον αντρα της ζωης του] αρχισα και να διεκδικω. αντιμετωπος με τις σκιες του αλλου, το παρελθον του, το χρονο του, το ενδιαφερον του, δεν το βαζω στα ποδια. μενω εκει και, σαν σε πολεμο, τον φλερταρω, τον αποπλανω, τον αφηνω να καταλαβει ποσο ασημαντες ειναι οι λεξεις που θα ελεγα και του δειχνω οσα νιωθω, τον αγκαλιαζω, τον κοροιδευω, τον ρωτω, τον ακουω, τον πιστευω, τον εμπιστευομαι.

δεν με ενδιαφερει να μαθω τι μου βρισκει, τι ειχε πριν απο εμενα, αν τα αστεια του για το ποσο επιπολαιος ειναι, ειναι μια προειδοποιηση. με ενδιαφερει να βλεπω στα ματια του οτι χαιρεται, να βλεπω στα χερια του οτι χαιρεται, οτι ειναι ευτυχισμενος κι οταν το βλεπω αυτο νιωθω επαρκης, σχεδον σοφος και σαν σχεδον-σοφος, δεν λεω πολλα, ονειρευομαι το μελλον κι επειδη ειναι ομορφο αυτο που ονειρευομαι κι ειμαι καλα μεσα σε αυτο, ζω την καθε στιγμη μου μαζι του χωρις φιλτρα. το μελλον ειναι σε λιγο, δεν ειναι σε μια μερα, σε δεκα, σε 4 μηνες. ειναι μια ανασα απο τωρα.

και κανεις δεν ειπε πως ειναι ευκολο να κολυμπας αγκαλια με καποιον.

ημερολογιο,

τελευταια μερα. ο βασιλης μολις εφτασε πειραια. ο τσιγαροβηχας με εχει γαμησει, αλλα δε βαριεσαι. τα δικα μου αναπνευστικα δεν ειναι κατι. σημερα το μετσοβο λεει. ξυρισα τα μαλλια μου. ειναι το δικο μου πενθος. ποτε δεν τα πηγαινα καλα με οτιδηποτε ομαδικο. ο μονος μεσσιας ειναι ο θανατος. κι αλλα αντιστροφα παραμυθια. τραγουδω αναποδα τις νοτες. βηχω τσιγαρα. βηχω τσαντιλα. βηχω εκδικηση. η γραμμη υποστηριξης ειναι τεθλασμενη. δεν ειμαι θυμωμενος. μου τελειωσε κι αυτο εγκαιρως. ας θυμωσουν αλλοι τωρα. τελευταια μερα. τελευταια γη. τελευταια στιγμη ευτυχησαμε. απο σποντα. επιθυμια ιδια με ολα τα τροχαια του μυαλου. βουβος συναγερμος. θυμα της πιο κοινης ιωσης. τι απεγιναν οι γλωσσες μας; θελω να υιοθετησω μια θαλασσα, να 'ναι δικη μου οταν τη χασω.

59 [ημερολογιο]

η μαμα σημερα μαγειρεψε κοτοπουλο με μια ροζ σαλτσα - πρωτη φορα την φτιαχνει, λεει. δεν δοκιμασα ακομη, αλλα φαινεται πεντανοστιμο. προς το παρον καθομαι μπροστα στον ανεμιστηρα επειδη η λοσιον για τα σπυρακια με τσουζει και πινω κοκα κολα. ακυρωσα και τον καφε με την τοτο. δεν ειχα ορεξη να βγω απο το σπιτι. ξυπνησα κι αργα γαμωτο και δεν ειδα "του κουτιου τα παραμυθια". ο μπαμπας λειπει στο καστελοριζο κι ετσι, για πρωτη φορα χτες, ηρθε σπιτι ο βασιλης. ωραια ηταν που για μια φορα δεν πηραμε τους δρομους και τις παραλιες και τις καφετεριες για να γεμισει η μερα μας. ακομη πιο ωραια ηταν που καναμε ντους μαζι και μετα μας πηρε για λιγο ο υπνος, αγκαλια, στο κρεβατι μου. γνωρισε και τη μαμα μου. μοιαζουμε, λεει... εχουμε την ιδια αυρα. παω να ζεστανω το φαγητο.

Γαμημενο μου ημερολογιο,

Η ζωη μου θα ηταν πιο ευκολη

αν οδηγουσα εστω ποδηλατο
αν ετρωγα ντοματα
αν τα τσιγαρα μου δεν κοστιζαν 3,20
αν ο Αλμπυ εγραφε 2 θεατρικα την ημερα
αν ειχε αξια το λιγο, το "καλα"
αν ο πατερας μου επαιρνε ναρκωτικα
αν τα ναρκωτικα ηταν φτηνα
αν ημουν Υδροχοος

αν ημουν γατα
αν ημουν πατατα
αν ημουν πεπονι
αν ημουν σεντονι

αν ημουν βραχος
δε θα 'χα αγχος
για τα παλια
θα 'χα μαλλια
απο θαλασσα

mini ημερολογιο,

Κοιτω και ξανακοιτω τις φωτογραφιες απο προχτες και χαζευω. Ειναι τοσο ομορφος, τοσο αστειος, τοσο καλος, δεν ανησυχω για κατι, δεν αγχωνομαι, ειναι ολα ευοιωνα - μεχρι κι η ανυποφορη ζεστη, διπλα του ειναι απολαυστικη. Σκεφτομαι οσα εχουμε κανει και μου φαινεται παραξενο που πριν απο ακριβως 7 ημερες, τετοια ωρα, δε γνωριζομασταν.

mini ημερολογιο,

ξερεις οτι ειχα σκοπο να ερθω στην αθηνα στις 22 και να ξανακατεβω στη ροδο στις 7.
ξερεις, ομως, οτι δεν υπαρχει περιπτωση να τον αφησω.


γραφω βιαστικα γιατι με περιμενουν τα κοριτσια για καφε.

ευτυχια διχως "α λ λ ά "

Αγαπημενο μου ημερολογιο,

[ στην εσκασα που σε ειπα αγαπημενο; ]

Σημερα ηταν μια πολυ ομορφη μερα. Ξυπνησα γυρω στις 12 το μεσημερι, ειδα λιγο Κους-Κους που το εχει σε επαναληψη και μετα περασε η Παντουλα με το αυτοκινητο να με παρει να παμε θαλασσα. Επειδη την ειχε μαζεψει πριν απο εμενα, η Αννα καθοταν μπροστα αλλα φυσικα την αναγκασα να καθισει πισω οταν ηρθαν. Πηγαμε σε μια παραλια οχι και τοσο ομορφη και το νερο ηταν σχεδον ζεστο, αλλα υπηρχε ενα beach-bar απο πανω κι ετσι ηπια πολλες καϊπιροσκες και καϊπιρινιες και ντακιρι φραουλα μεσα στο νερο! Ειναι τελειο κι ας λενε οτι δεν κανει! [σαμπως λιγα λενε οτι δεν κανουν ενω ειναι τα γαμιστεροτερα;] Εβαλα μπολικο αντηλιακο για να μην ξανακαω κι αρχισω παλι να ξεφλουδιζω και να βαζω συνεχεια bepanthol που βαρεθηκα τοσο πολυ να το κανω τις προηγουμενες μερες, αλλα και παλι μαυρισα λιγο ακομη. Ηρθε και η Δημητρα με κατι συναδελφους της ο ενας απο τους οποιους ειναι sexy αλλα μιλαει πολυ. Λιγο πριν τις 5 φυγαμε με την Παντουλα και την Αννα κι εγω πηγα να βρω τη Θοδωρουλα στο Σουηδικο για ενα γρηγορο καφε. Γυρισα σπιτι, εκανα μπανιο κι ετοιμαστηκα για να συναντησω τον Βασιλη στα Πλατανακια, να παμε για ποτακι. Ο Βασιλης ειναι φανταρος εδω και τον γνωρισα πριν ερθω Ροδο, το βραδυ που ειχαμε παει με το Γιωγακι μου στο Sodade. Ο Βασιλης ηταν Αθηνα με αδεια κι ειχαμε πει οτι οταν κατεβω στη Ροδο θα βρισκομασταν. Το Γιωγακι μου ειπε να τον προσεξω γιατι ειναι καλο παιδι και κακοπερναει στη Ροδο. Ε, λοιπον νομιζω πως αποψε περασαμε πολυ ωραια μαζι!

: )

Γαμημενο μου ημερολογιο,

φευγω απο την απιστευτη κακια.

[και να μη με στηριζεις - μου φαινεται απιστευτο γαμω την
υποκειμενικοτητα σου γαμω τη μεροληψια σου γαμω την αδυναμια σου γαμω γαμω γαμω και μετα λες για εμενα, που καθομαι μονος μου μεσημεριατικα και κλαιω με οσα μου λεει μα δεν τον ακους πώς μου μιλαει;;]

δεν ειμαι πολυ εξυπνος, ουτε πολυ ευγενικος, δεν ειμαι οικολογος, δεν ειμαι χορτοφαγος, δεν παλευω για τα δικαιωματα μου, ειμαι τεμπελης κι ανευθυνος, ειμαι σπαταλος, ειμαι απιστος, λεω ψεματα, ειμαι υπερβολικος, ωραιοπαθης -αφου επιμενεις, εχω ανασφαλειες, εχω στεγανα, εμμονες, φοβους, φοβιες, βλεπω τηλεοραση...

ομως παλευω... κι ας μη φουσκωνουν τα μπρατσα μου κι ας μην ιδρωνω απο την προσπαθεια...το φορτιο αλλωστε ειναι αορατο.

παλευω να γινω η καλυτερη εκδοχη του εαυτου μου. προσπαθω να εξελιξω την ομορφια μεσα μου και να περιορισω την ασχημια. να απορροφησω την ομορφια που βρισκεται γυρω μου και να απωθησω την ασχημια.

δεν εχω πειραξει ποτε καποιον. το λεω με σιγουρια. με την αφελη σιγουρια της ηλικιας μου που μπορει μεγαλωνοντας και ωριμαζοντας να αναιρεθει [κι ειναι κατι που το περιμενω πώς και πώς].

δεν εχω υποκριθει κατι που δεν ειμαι παρα μονο εχω, προφανως, δωσει λανθασμενες εντυπωσεις, σε περιοδους που δεν μπορουσα να χειριστω τον εαυτο μου, που ηξερα ακομη λιγοτερο τον εαυτο μου, που δε γουσταρα τον εαυτο μου. κι υστερα προσπαθουσα να διορθωσω καθε χαλασμενη εντυπωση με λιγη αληθεια απο αυτην που μαθαινα στο δρομο.

νιωθω περισσοτερο μονος οταν δεν μπορω να βοηθησω καποιον, παρα οταν δεν μπορει να με βοηθησει καποιος. καμια μοναξια μου, ομως, δε με νοιαζει να φαινεται.

θελω να ειμαι το μεθυσμενο πλασμα που χορευει με τα χερια ψηλα.

θελω να ακουω την αληθεια απο ανθρωπους που με σεβονται, με αγαπανε, που θελουν να με αγαπησουν. δε θελω να ακουω την αποψη που εχουν για εμενα, ανθρωποι θυμωμενοι με τον εαυτο τους που τους βολευει να κρινουν εμενα που δεν με ξερουν, τους βολευει να βλεπουν εμενα στο σακο του μποξ γιατι δεν ξερουν πώς μοιαζουν οι ιδιοι για να βαλουν τον εαυτο τους στη θεση αυτη.

τα υποννοουμενα ενος πληγωμενου κατιναριου με θυμωνουν. κι αυτο ειναι ενα δικαιωμα που δε θα δωσω σε κανενα.

θα παω στο νησι μου, στη μαμα μου, στον μπαμπα μου, στις θαλασσες που ειναι δεκα λεπτα με τα ποδια απο το σπιτι, στον αερα που δε φερνει αποκαΐδια μισους και αγνοιας, στο σπιτι που δεν εχει air-condition αλλα εχει τη δροσια της κατανοησης, στο σπιτι με το μεγαλο ψυγειο [που σιγουρα θα εχει πεπονια μεσα και καρπουζια, αυτην την περιοδο]

Γαμημενο μου ημερολογιο,

επειδη το esnips -που να μη ζησει να δει εγγονια- εσβησε τον κοινοχρηστο φακελο μου [κατι με τα terms και μαλακιες ελεος] , εχουν απενεργοποιηθει ολα τα τραγουδια και οι δικες μου ηχογραφησεις στις -πατουσες. οταν λεμε τον εσβησε, τον εσβησε κανονικα! καταλαβαινεις λοιπον οτι απο εδω και περα δε θα σου ανεβαζω πια μουσικες, παρα μονο μεσω του ασχημουλικου utube και δε θα μπορω να φτιαχνω τα ποιηματακια μου οπως θελω να τα φτιαχνω, μην τυχον κι ακουσει ο thomas newman τη μουσικη του κατω απο τη φωνη μου και μου στειλουν μπατσικο. αν και περισσοτερο υποψιαζομαι την gwen stefani που θα μου εβαζε και στεφανι στο ονειρο...

τελοσπαντων παρα πολλα νευρα.

και δε φτιαχνω αλλου λογαριασμο γιατι εχω χασει την εμπιστοσυνη μου πια.

ειμαι πολυ δυστυχισμενος , οπως λεει κι ο DDD... παρα πολυ δυστυχισμενος γιατι μολις εφτιαξα ενα audio αλλα ποιος την ακουει την Immi Heap αμα με πιασει να ντυνω με τη μουσικη της καποιο κειμενο μου, οποτε θα μεινει στα drafts τα οποια και θα κυκλοφορησουν μετα το θανατο μου μαζι με φωτογραφιες απο την πρωτη μου παρτουζα στα 16. [προς το παρον τις φυλαει η μανα μου στο συρταρι με τα προγραμματα ολων των θεατρικων παραστασεων στις οποιες επαιξα με επιτυχια στο χωριο μου την περιοδο 2001-2004]

τα καλα νεα ειναι οτι μετα απο δυο μερες τσουζουν λιγοτερο οι ωμοι μου και μπορω να φορεσω μπλουζακι. ευχαριστω την BAYER και περισσοτερο τη σειρα της: BEPANTHOL

soleil [gamimeno mou imerologio,]

sxediazo enan kyklo.
ton antigrafo.
antigrafo ton deytero kyklo.
antigrafo ton trito.
ton tetarto.
ton enenikosto.

ki einai oloi idioi.
me elaxista sximata mporei na simvei ayto.

h antigrafi, se kanei ksepeta tou eaytou sou.
ektos ki an eisai kyklos.
omos den eisai.

b unique b yourself b my friend

Γαμημενο μου ημερολογιο,

με ξερει. ξερει πως μοιαζω, τι δηλωνω, τι θελω

γελαει επειδη ξερει ποιος ειμαι.

με πιστευει ακομη κι οταν εχω αδικο. οταν κανω λαθος. με πιστευει.

μου αρεσει να συστηνω σε αυτον, που ξερει τα παντα, καινουριες μυρωδιες.

με καθησυχαζει, οπου κι αν βρισκομαστε. οπως κι αν. οποτε κι αν.

δε βιαζομαστε.. απο πανω μας πετουν αμετρητοι γλαροι

Γαμημενο μου ημερολογιο,

λες, αν κοιταξω στον καθρεφτη και πω 5 φορες

handyman
handyman
handyman
handyman
---

να εμφανιστει ενας υδραυλικος-ηλεκτρολογος;

03___CUE_2B___PIAN...

Γαμημενο μου ημερολογιο,

κι αν κατι παει στραβα, ποσα σημαδια-δικαιωματα, ποσα γεματα σιδερο αυγα θα ριξουμε στον τοιχο; σε ρωταω επειδη γνωριζεις το φοβο μου και γνωριζεις - δεν με αμφισβητεις. μου κανει καλο, δεν εχεις ιδεα. ποσο καλο μου κανεις... εσενα θα επρεπε -αν επρεπε κατι- να λεω αγαπη μου. ομως αγαπη μου λεω και τα σκυλια στο δρομο, αγαπη μου λεω τη χαρτοριχτρα μου και το αγορι, τον τεταρτο, το αγορι με τη σακουλα στο κεφαλι, που παιζουμε μπιριμπα καθε σαββατο - μα ποιος τον εφερε; δικος σου φιλος ειναι;

τους μηνες που περασαν, ανθρωποι που με ηξεραν λιγο και μ' αγαπησαν πολυ, ειχαν την ευκαιρια να με γνωρισουν καλυτερα. χρονια μετα απο την ημερα που με αγαπησε ο καθενας.
ναι δεν εχω καμια σχεση με αυτο που ειμαι. πλησιαζω ολο και περισσοτερο σε αυτο που φαινομαι. μου εχει μεινει λιγος ναρκισσισμος τωρα που ειμαι ασχημουλης. κι ομως κανεις δεν καταλαβαινει το αιμα. τρεχα γυρευε τρεχα. νομιζω κανεις τους δε μ' αγαπα πια. και την περιμενα αυτην την ημερα που θα εβλεπαν ολοι οτι ειμαι αρρωστος. οτι υπερβαλω οταν πινω κι οτι η μονη μου αληθεια ειναι αυτη η υπερβολη. διοχετευομαι στην απομακρυνση με πουστια ανεξηγητη για τα δικα μου δεδομενα.
προβαλομαι στα ρουθουνια τους - το φως μου εισπνεουν.
παρ' ολα αυτα, ναι ειχα προβλημα. και το ελυσα. κι επεστρεψα καποτε σε αυτο. και το παρατησα ξανα. και τωρα με βρηκε εκεινο. η πιο ζεστη αγκαλια το πιο ζεστο καλοκαιρι, ειναι αυτη του αναποφευκτου. και τι πιο αναποφευκτο απο το χερι μου. το μαχαιρι μου ισως...

στο στομα μου χωρεσε ο πουτσος του Γιωργου και μια γαμιολικη μικροσκοπικη αληθεια δε χωρα να μπει.

ναι ναι ναι ενταξει ναι επειδη ειμαι οπως ειμαι ειμαι λιγοτερο εξαρτημενος σε αυτα. το ιδιο ελεγαν και την προηγουμενη φορα. και το ξεπερασα μονος μου. κι επειδη μπορω σημαινει πως θελω δηλαδη; φερ'το χερι σου γαμωτο

δεν υποννοω κατι. δεν εχω χρονο. φοβαμαι τα νοσοκομεια. σου ξυριζουν τα αρχιδια κι ανατιναζονται ελικοπτερα εξω απο το παραθυρο του χειρουργειου. αν τα χειρουργεια δεν εχουν παραθυρα, τοτε δεν με ακους προσεκτικα.

οι καρκινοι ειναι τωρα;

Γαμημενο μου ημερολογιο,

στο δευτερο σπιτι μας -οπως λεει κι ο τασουλης- οπου περναμε ενα μεγααααλο διαστημα της ημερας, μαζευομαστε μονο αδερφες. με εξαιρεσεις φυσικα οπως το μαρααακι μου, η γκιζελα και οι σερβιτορες [κονστανς, λατρεια μου].

ε, λοιπον, αυτο που μου τι δινει ειναι που ενω 80 στους 100 εκει κατω ειναι ζευγαρια, το τελευταιο πραγμα που σου περνα απο το μυαλο ειναι πως εστω και 2 αγορια εκει κατω ειναι ζευγαρι.

κι αναρωτιεμαι... τα αγορια αυτα, που καθονται αντικρυστα και σχεδον δε μιλα ο ενας στον αλλον, οταν επιστρεφουν σπιτι τους κανουν το ιδιο; οτι ταχα μου τυχαια βρεθηκαν εκει, ελα μωρε το στεκι μας ειναι δε χρειαζεται καν να κλεισουμε ραντεβου πια, επ κι εσυ εδω και κοιταζουν με ποθο και λαγνεια τον κοσμο που περνα κατω απο το μπαλκονι τους αλλα μεχρι εκει γιατι βασικα ειναι ζευγαρι κι απλως το κρατουν για την παρτη τους επειδη ο ερωτας ειναι ενα σιχαμενο σπυρακι στο μαγουλο, ενα μυστικο, μια αιρεση, ενα ανωμαλο βιτσιο, μια απλυτη ιδρωμενη μασχαλη;

κι αναρωτιεμαι ακομη περισσοτερο... ενταξει, πες οτι το κρυβεις που εισαι αδερφη, σε κατανοω ρε πουστη γιατι η μανα σου δεν ειναι τρελη και παλαβη σαν τη δικη μου και δυσκολευτηκες να αποδεχτεις τον εαυτο σου...

ομως...

ΠΩΣ ΣΚΑΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΡΥΒΕΙΣ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ;

θα σου πω εγω πως τον κρυβεις, αφου δε διαβαζεις το μπλογκ μου για να μου απαντησεις [ειτε επειδη δεν εχεις μοζιλα φάιερφοξ, ειτε επειδη εχεις ζωη].

με πετυχαινεις στην τουαλετα και με ρωτας αν ο απολυτος καβλας, στα ποδια του οποιου καθομουν, ειναι γκομενος μου και σου λεω οχι ειναι φιλος αλλα ειναι πολυ πιο αναπαυτικος απο τις καρεκλες εκει εξω. και το βραδυ γυριζω σπιτι και βρισκω το προφιλ σου στο νταρ μαζι με το παρτνερ-λινκ που εχεις και παταω το λινκ και βλεπω τον τυπο με τον οποιο καθοσουν ολη μερα στην καφετερια και κοιταζατε τους περαστικους πινοντας ροζ λεμοναδα.

κι επειδη ειμαι στο τσακ να αλλαξω θεμα απ' οτι βλεπω, σταματω εδω.

...εκτος κι αν θες να μιλησω και για τη μονογαμια!
____________
υστεριογραφο:
και μη μου πεις οτι το τι κανει ο καθενας στο κρεβατι του ειναι προσωπικη του υποθεση γιατι [θα βαλω τα κλαματα αν το ξανακουσω ] θα σε βαλω να το λες σε καθε str8 ζευγαρι που φασωνεται -κι αλλες τετοιες γελοιες εφηβικες λεξεις- στη μεση του δρομου και στους γονεις που βγαινουν βολτα με τα παιδια τους.
____________

υστερογραφο:
__μηνυμα δεν παραδοθηκε σε