επιρρεπης

ο,τι γνωριζω απο κλεμμενα οπισθοφυλλα
ο,τι θυμαμαι απο τα παναθηναια της λιμπιντο
πελεκια, παλουκια και σταυροι
και ποσο σιχαινομουν τον ηχο του βιολιου

ταξιδια με μιαν αστραπη καρφωμενη στο ματι
- η λοβοτομη καποιου αστειου, το ξημερωμα του βλακα

χρησιμοποιημενη μισοτελειωμενη διανοια
σαν εμβολιο, σαν πρεζα
για να γινω οσα φοβαμαι σε καθε σκοταδι
για να φοβαμαι εμενα

που χαθηκα σε μια παραξενη ευχη
και γυρισα σαν βρωμικη συγχωρεση
στο παχυδερμο σπιτι μου

καθονται ανεπαφα απο τις βελονες τα περιστερια στη στεγη

Πανικός (κυριο ονομα)

-και πώς τον λενε;
-δε θυμαμαι...Πανο; Νικο;
-Πανικό δηλαδη..

ετσι οπως με σερνω μαζι μου,

σαν ορο, απο δωματιο σε δωματιο
μαζευεται σκονη λες και κρατω μαγνητη
ή καποιον σατανικο συλλεκτη
παραισθησεων

μεσα στο στομα μου η φωνη με αλλη φωνη απ' αλλο στομα:


και πώς θα ξερω εγω, καθε φορα
που θα κλεινω εκεινα τα ματια
που φωλιαζουν στις κογχες των δικων μου
σαν παρασιτικα φυτα, πως δε θα σταματα για παντα ο χρονος
με παγωμενο βλεμμα
πανω απο την πληγη;

και πώς ξερω εγω, ποσες φορες
η ιδια εικονα
θα νυσταξει και θα κοιμηθει
μες στο κεφαλι μου;

Σωμα σαν παρανοϊκο αλμπουμ
με την ιδια φωτογραφια
ξανα και ξανα και ξανα και ξανα
σε καθε σελιδα
η ιδια κουνημενη ποζα: εσυ να φευγεις

κι εγω
απλως να εννοουμαι
σαν τον τοιχο που ποτε δε βλεπουμε στα σηριαλ

ακατoνομαστος, ακομη και για εμενα

με μια ανορθογραφη μελανια στον ωμο

τσιμπλες και αλατι

μ' ενα τιναγμα του χεριου ξεδιπλωσα το ψευτικο δαχτυλο μου
σαν πτυσσομενο μπαστουνι κι αγγιξα το σπιτι μου που 'ναι πιο τυφλο απο 'μενα
που 'ταν τυφλο πριν το διαλυσω - πριν μου τυλιξουν, χερια, το κεφαλι
η καρδια μου γλοιωδης, σαν μελανιασμενος κροκος, αλλα εχω καρδια

εχω καρδια

γονιμη

οπως εχθρευεσαι τις επιδοσεις σου
σαν εποχη στο φετινο καροτσι
ριξε κι αλλη βροχη κι αλλο χαλικι

μεθυσαν τις κουκιδες οι μαχες

θα διαλυθω, σωστα - ;

η γαληνη του φοβου

τα κρυμμενα πομολα
ειναι το σκοταδι που χλωμιασε, εβγαλε ποδια και
περπατησε

αληθεια σας λεω
σφιγγω μια χαρτοπετσετα σε καθε ξεσπασμα
μοιαζει με σκουληκι οταν την αφηνω να πεσει
λευκο και γεματο ραβδωσεις
νηστικο και μισοπεθαμενο
νηστικο και ετοιμο να πιει τη γαληνη

του φοβου


- ελπιζουμε στην ανατροπη κι οχι στο αυτονοητο

- οταν προκυπτουν οι ανθρωποι μεσα μας
- πηζουμε στο αυτονοητο

- σαν ζελε μες στο ζελε

ο μακρουλος πορνογραφος, το ανωνυμο δαχτυλο

κρουστα στο γαλα σαν νησι

εγκαταλειπουμε

εξεταζουμε, γιορταζουμε, "για να" εξετασουμε


[ ποτε δεν με βρηκα στον πρωτο πληθυντικο - ισως ηρθε ο καιρος να κοιταξω καλυτερα ]

...ειτε στο φως

λεξεις δε σπρωχνει ενα κυμα
δεν ειναι γι'αυτο

δικαιο

μια μερα
θα αρθρωσουμε τα υπονοουμενα


αγαπη αβαπτιστη

Εισαγωγη

...με τον Βαγγελη τσακωνομαστε καθε φορα που εφτανε το δεμα απο την Κρητη. Πηγαινα σπιτι του απο το μεσημερι, για να ανοιξουμε την κουτα και να τακτοποιησουμε [στα πιατα μας] ολα τα καλα που του εστελνε η μανα του απο τον Αγιο Νικολαο. Τρωγαμε και πιναμε μεχρι αργα το βραδυ. Λιγο πριν τελειωσει το πρωτο μπουκαλι ρακι ξεκινουσε ο ιδιος καβγας, με θεμα ποιο ειναι το πιο ροκ κομματι στην ιστορια της μουσικης. [ Για προθερμανση, ο Βαγγελης με εβριζε που χρησιμοποιουσα τη λεξη κομματι - ραδιοφωνικος παραγωγος εκεινος και μελος της λεσχης φιλων της μουσικης. ]

Με ελεγε λουμπεν, επειδη, ενω γενικως δεν ψηνομουν και τοσο για Μπετοβεν [πραγματι, περνουσα τη Σοπεν φαση μου - τωρα ειμαι καλα, ευχαριστω για το ενδιαφερον] κι ενω ειχα παει μια φορα σε μια συναυλια των Πυξ Λαξ οποτε και δεν ημουν καταλληλος για να εκφερω αποψη περι ροκ, επεμενα πως το ροκεστερο κομματι στην ιστορια ηταν η Εισαγωγη Εγκμοντ. "Τεμπελη!" μου ελεγε και εβαζε στο γιγαντιο στερεοφωνικο -για το οποιο κι ειχε ξεφορτωθει μια πολυθρονα που δεν χωρουσε πια στο σαλονι- την Ημιτελη Συμφωνια.

"Γαμωτο.." μουρμουρουσε μετα απο λιγο. "Οπως η τζαζ θελει βινιλιο και χρουτς-χρουτς, ετσι κι η κλασσικη θελει μεγαρο. Γαμω την ντοητσε γκραμοφον..."
"Η τζαζ θελει Μπιλυ", του απαντουσα "και η κλασσικη καντηλι". Σηκωνε τα χερια σαν μαεστρος [οι αρρωστοι με την κλασσικη μουσικη το εχουν αυτο, οπως οι μεταλλαδες χτυπιουνται κι ανεμιζουν το μαλλι, πραγμα που εκανα κι εγω παλαιοτερα αλλα μου ειχαν πει οτι θυμιζω την Βουγιουκλακη και τοτε εκοψα τα μαλλια μου - και την χεβυ μεταλ] και χαμογελουσε λες κι ειχε νικησει. Λες κι ο Σουμπερτ ηταν ο δικηγορος του στην τελικη αγορευση. Το βουλωνα φυσικα, γιατι αναμφισβητητα επροκειτο για την αγαπημενη μου κινηση μεσα στη συμφωνια - μετα γινεται λιγο βαρετο το κομματι - και περιμενα να μου πει, οπως συνηθως: "Βαλε και το δικο σου τωρα".

Ο δικος μου δικηγορος τα ελεγε ολα απο την πρωτη κιολας σελιδα της παρτιτουρας. Και με υφος I-rest-my-case κοιταζα τον Βαγγελη που θα προτιμουσε να πεθανει απο το να παραδεχτει οτι γαμα και δερνει και το δικο μου κι οτι τριζουν σαν ενορκοι τα πιατα με τα σκαλτσουνια. Γεμιζε τα ποτηρακια με ρακι, μασουλουσε ενα κομματι ψωμι ή λιγη γραβιερα κι αναβε τον υπολογιστη. Καθομουν διπλα του σε ενα σκαμνακι και χαζευαμε βιντεακια στο ιντερνετ. Ορχηστρες και πορνο. Αλλωστε η Εισαγωγη ειχε ηδη τελειωσει.

αντε να βρεις τιτλο γι' αυτο το ποστ

- Αντονυ αγαπη μου...
- Σι μι αμορ;
- Να σε ρωτησω κατι;
- Ο,τι θες μι αμορ.
- Να...σκεφτομουν...
- Μπραβο μι αμορ!
- Σκεφτομουν οτι... να... αφου σου εκανα το χατηρι και κυκλοφορησα τον βαρετο ισπανοφωνο δισκο μου, κι εβαψα τα μαλλια μου στο φυσικο τους για το βιντεοκλιπ του μοναδικου τραγουδιου που ακουγοταν στο σιντι και σε ακολουθησα για ενα χρονο στην περιοδεια σου και ειδα τι γαματος τραγουδιστης που εισαι...ελεγα μηπως... μηπως να κυκλοφορουσα εναν καινουριο δισκο, πιο...χορευτικο -
- Δεν ειναι χορευτικη η σ α λ σ α μι αμορ;;;
- Ναι αλλα ο λασαπελ δε θελει να σκηνοθετησει σαλσα τραγουδι και ξερεις ποσο πολυ θελω να με σκηνοθετησει ο λασαπελ!

γεια ρε συ σορρυ

γεια σου φιλε ψαχνω για σοβαρο πορνο.
γεια σου φιλε ψαχνω σοβαρο δεσμο
γεια σου φιλε ψαχνω για fun. εισαι;
γεια σου φιλε ψαχνουμε για τριτο. εισαι;
γεια σου φιλε ψαχνω κατι καλο.
γεια σου φιλε ψαχνω μια καλη γνωριμια.
γεια σου φιλε ψαχνω μια καλη γνωριμια για ο,τι προκυψει.
γεια σου φιλε ψαχνω εχεμυθεια.
γεια σου φιλε ψαχνω για bareback.
γεια σου φιλε ψαχνω για σοβαρο πορνο.
γεια σου φιλε ψαχνω για σοβαρο πορνο.
σορρυ ρε φιλε τοτε τι κανεις εδω;
σορρυ ρε φιλε
γεια σου ρε σορρυ φιλε
γεια σου φιλε ολα καλα;
γεια σου φιλε. Τι κανεις; Καλα;
γεια σου φιλε. Τι κανεις καλα;
σορρυ ρε γεια σου ρε σορρυ

καρχαριας

πριν κλαψω ημουν αυτο
πριν ξετυλιξουν το κορδονι
απ' το λαιμο μου -

ημουν ακομη μπλε
κι ημουν αυτο

πριν διασχισω τη μανα μου

ημουν αυτο
που επαψα να 'μαι
με την πρωτη μου ευχη

στα ματια [ποπ]

σου ελεγα μην πεις μην πεις μην πεις
αυτο που θελω τοσο να μου πεις
μου ελεγες νομιζεις δεν τολμω;
σου ελεγα να νιωθεις προτιμω

αξυριστη πνοη καθε πρωι
τα δοντια μου ειχα πλυνει πριν εσυ
ξυπνησεις και με βρεις να σε κοιτω
να περιμενω να με πεις μωρο

μωρο με ειχαν πει κι αλλοι πολλοι
στα ματια οι μισοι δεν με κοιτουσαν
στα ματια δεν μου αφηνες φιλι
τα ματια μου ολοι ευκολα φιλουσαν

σου ελεγα ελα εδω κατι να πιεις
και παμε για ποτο μετα μαζι
ερχοσουν μα δεν πιναμε γουλια
μεθουσαμε με μια ζεστη αγκαλια

μωρο με ειχαν πει κι αλλοι πολλοι
τα ματια μου ολοι ευκολα φιλουσαν
στα ματια δεν μου αφηνες φιλι
τα ματια μου τα ματια σου ζητουσαν

στα ματια ελεγες ειναι χωρισμος
σου ελεγα εγω δε μας φοβαμαι
ειχαμε γινει του ερωτα ορισμος
μα τωρα για τα ματια μου λυπαμαι

μωρο με ειχαν πει κι αλλοι πολλοι
μα μονο απο εσενα το θυμαμαι
το ακουω μες στο νου σαν εντολη
τα χειλη σου στα ματια μου χρωστανε

νουα

καΜενα λιπη - νεκρα κυτταρα
νιωθω Μια Μολυνση να Μου γαΜα το στοΜα
και λεω παλι καλα που νιωθω

παραΜενω αζυγιστος
κι ο γιατρος δεν Μου κοβει τη γλωσσα
του γιατρου δεν του κοβει

καΜενα λιπη - νεκρα κυτταρα
ανεξιχνιαστη πνοη Μου
σεπτεΜβρη πιγκουινε, Μεθαυριο Μου

παραΜενω αλυγιστος
Με ενα ανηλικο κλαδι απο αΜωΜη σαρκα
στη θεση του πουτσου Μου

καΜενα λιπη - νεκρα κυτταρα
εστειλα τα ψι και τα ωΜεγα στο γυΜναστηριο
κι ενιωσα σαν να εστελνα τα παιδια Μου στο διαολο

κι ειπα παλι καλα που ενιωσα

...οι πετρες

στο διαφανο, γυαλινο βαζο οπου για 3 χρονια ειχα εκεινα τα σπειροειδη, πρασινο-φωσφοριζε, αθανατα καλαμια με τα καφετια ριζιδια, επιπλεει ενα αδειο μπουκαλι βοτκα. θυμαμαι, γυρισα απο τις διακοπες και τα βρηκα σκυφτα και νεκρα, αφυδατωμενα - η αμμος στην κλεψυδρα βαρεθηκε το πανω-κατω. σε λιγο, κι ο ιδιος ο χρονος θα βαρεθει να κυλαει. καποιες στιγμες, καποιες παγκοσμιες, μικροσκοπικες στιγμες, τον νιωθω να ξαποσταινει στο αιμα μου. και πρεπει να τρεξω μπας και τρεξει ξανα. γεωλογικα δεν υπηρξα ποτε. κι ομως καποτε, ειμαι σιγουρος, θα μιλουνε για 'μας και θα λενε: οι πετρες

lukewarm

ξαπλωνω στην μπανιερα η μπανιερα ειναι αδεια αδειαζω δυο μεγαλα μπουκαλια πηκτο shower-gel με αρωμα πορτοκαλι πανω μου κι ανοιγω τη βρυση

Μ. Σμιθ

χρονια μου χτενισμενα δεντρα και στη στροφη τιποτα

ακρα και ηχοι απ' το σωμα μου διπλοι

καλοκαιρινα μαλλια σαν συμπτωμα

ο βραχος ειναι το σημαδι της πτωσης

κι οχι ο οριζοντας που μου τυλιγει το μπρατσο

σκεψεις μεχρι να παει οκτω και δωδεκα

οσα δεν επιτρεπονται χαϊδευουν την αγνοια που απλως θελει χαδια κι υπακουει

θελω να μοιραζομαι να διοχετευω να εκπεμπω να μεταδιδω

μια φρικη που με κανει χαρουμενο. ενας φοβος που δεν με παραλυει.

περα απο δηλωσεις. ενα μωρο που βγαινει απ' το στομα μου.

θελω δικαιωματα, αληθειες, κοστος ξεκαθαρο σαν το θανατο.

καθε υποψια με βολευει οσο μια σαγιοναρα στα βραχια. η τεμπελια μου στα ποδια σου. φτιαξε εσυ τη ζωη μου και θα την μοιραστω μαζι σου.

μπορω να ειμαι ελευθερος
μπορεις να εισαι ελευθερος
μπορεις να εισαι ελευθερη

μπορουμε να ειμαστε ελευθεροι

η απορριψη χωρις τη δοκιμη
ειναι σαν το φοβο πριν τον πονο

η εγκαταλειψη ειναι νεκρο νερο
η τρελα ειναι εγκαταλειψη
η εξουσια ειναι απλη παραιτηση

ηγουμαι/καθοδηγουμαι/χεζω

αγαπα τον πλησιον σου και το πεος του
τραγουδα σαχλαμαρες
πινε μπυρα στα κλαμπ
και κοκτεηλ στο σπιτι
βαλ' τον να χυσει πριν σε γαμησει

τενεκεδες με χρωμα

βαλε μυαλο σ'αγαπω πιασε τη βοτκα και τον χυμο σβησε τον ηχο της τηλεορασης θα τραγουδω εγω δεν μου 'πες ακομη αν ειναι αληθεια και ποιος νοιαζεται ουτε κι αν εισαι εσυ μου ειπες και ποιος νοιαζεται αν νιωθω νιωθω νιωθω να πω θα σκυψω στ' αυτι σου να μιλησω μα θα αλλαξω γνωμη και θα καπνισω βαλε μυαλο σ'αγαπω ο,τι ειναι διαφανο δεν ειναι απαραιτητα αορατο βαλε μυαλο

πρασινο

σβηνω τα επιπεδα

θα ειμαι να μαθω.

επικινδυνο πουλι στα χερια μου.

ειμαι τριαντατριων τεσσαρων

ακουμπω τη μασελα μου διπλα στο τασακι
και φορω το νερο

ακουμπω τη μασελα μου στο γρασιδι
και φορω το νερο

ακουμπω τη μασελα μου στο τραπεζι
και φορω το τραπεζι

σκοτσω
σκοτσεις

σκοτσουμε


αυτες/οι
εχθες/οι