...η μνημη, ομως, ξερει το δρομο

25 7 2007.mp3

-δανειστηριο

LONE

forgo 10

παυλα-μενος-

για 'μενα δουλευεις. σπασε. σπασε. αλλα δεν εισαι εσυ. ή δεν ξερουμε κατι. σωπαινουμε. κραταμε συντροφια στην ηρεμια. ακουν τι θα πω πριν μιλησω οι ντοπιοι. κι ας μη μιλησω. δεν θα μιλησω. οι εφιαλτες.

κοιμαμαι γυμνος κατω απ' το παπλωμα κι ιδρωνω. με καιει ολο αυτο. πεταγομαι καιω. ειμαι βρεγμενος και καιω. και καιω και.

κοιμαμαι ντυμενος καλα κατω απ'το παπλωμα και καιω.

με παιρνει ο υπνος πανω στο παπλωμα και δεν ξερω αν καιω. δεν ξυπνω ποτε. δεν θυμαμαι τι φοραω. δεν ξερω. δεν σκεφτομαι. δεν αναρωτιεμαι. δεν μπορω να αναρωτηθω.

ειμαι εγω ολο αυτο.

αντεχω κι αλλο. μα χορτασα.

ναι συγγνωμη

η εξοχοτητα τετοιων πονων δεν ειναι δοκιμασμενη. αλλα εσυ εισαι ενα

κουτι γεματο κατανοηση, δεν εισαι; κι αρκει να ακουσεις για να

μαθεις. να ξερεις. αρκει να μιλω για ολα. για ολα μιλω λοιπον. δεν

ειναι αφετηρια η ειλικρινεια, δεν ειναι τερμα η εμπιστοσυνη. ο

ανυστεροβουλος θανατος καθε σιωπης ειναι αγαπη. για σημερα

τουλαχιστον. ποια μεγαλυτερη επιλογη θα μπορουσα να κανω...να ειχα

κανει; ειμαι μεσα μου σχεδον. και τα καταφερνω. αναβοσβηνει ενα

τυχαιο φως. ανοιγοκλεινουν αγνωστα ματια. τρεμοπαιζουν ολα. τρεμω

μα παιζω. και το βουλωνω. τωρα το βουλωνω. κανουμε ο,τι θελουμε. αν

υπηρχαν στο συμπαν, θα ηταν λεκανες, τα λαθη. το βουλωνω.

χορτα απ'τα μαρμαρα
-
ειμαστε η δαγκανα της μηχανης αυτης

σε κατακορυφο τοπο

ετημαγη

κοπος, οσο εσυ, ισχνος
κι ας ανοιγουν τα ματια μου
πότε ταυτοχρονα...πότε

σαν να περιμενα
επειδη περιμενα. ξερει ενας γιος
τι νιωθει ο ενας και τι μαζι

μια ηχω να γυμνασει τον κοσμο

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

δεν αποτελω εξαιρεση σε κατι

βαθια μεσα μου ειμαι αυτο που βλεπουν οι αλλοι οτι ειμαι

πιο βαθια ειμαι κατι καλυτερο

με κουραζει η παρεξηγηση

ζηλευω

πολυ

τελικα αρρωσταινω

ευκολα

και κουλα

κανω λαθη

δεκα για καθε λαθος που κανουν οι αλλοι

ο θυμος με πνιγει

οχι το δικαιο

οταν δειχνω δεν πειθω

οταν δεν δειχνω, δεν κρυβω

νιωθω ελευθερος μονο οταν νιωθω οτι ανηκω

δε φοβαμαι τη θαλασσα πια

αφου μπορω να πνιγω και σε μια κουταλια νερο

βαζω κανονες

μα δεν ενημερωνω

βαζω ορια

μια μερα μετα

ειμαι πιστος

εχω μια μαγικη ικανοτητα, μια σουπερ-παουερ :

μπορω να αγαπηθω

06.01.07 ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

ego-

για 'σενα ψηνω μπισκοτα
ερχομαι
χωνω φωτεινα καλωδια πλεξιγκλας στον κωλο μου
κρατω μια πετσετα καθαρη
θυμωνω
αλλαζω θεση τον βραστηρα κι ανοιγω καινουριο πακετο καφε
για 'σενα σκεφτομαι και σταματω να σκεφτομαι
εσενα σκεφτομαι
για 'σενα μακραινω τα μαλλια μου και τα χτενιζω και μονο εσυ μπορεις να μου τα χαλασεις
για 'σενα μακραινω τα μαλλια μου και βαζω αλοιφη ξανα στα σημαδια μου
και στα καινουρια σημαδια
για 'σενα αναρωτιεμαι πρωτη φορα πώς αραγε να μυριζει το προσωπο μου
ο πουτσος μου
ο κωλος μου
τα ποδια μου τι γευση εχουν οταν τα γλειφεις
για 'σενα ευχομαι να εχυνα περισσοτερο
για 'σενα χυνω
για 'σενα μπορω και να μη χυσω και για 'σενα θα χυσω μετα
φταιω
για 'σενα φταιω
θυμωνω
φταιω θυμωνω
φταιω
μιλαω
μονο για 'σενα μιλαω
οταν δε χορευω μ' εσενα χορευω διπλα σου για 'σενα
ολο για 'σενα μιλαω
ολο για 'σενα ρωτουν
ρωταει η μανα μου, ρωταει η στεφανια, ρωταει ο ανδρεας
μονο για 'σενα μια μερα θα ρωτησει για 'σενα ο πατερας μου

06:05

αυτος ο δρομος ειναι ιδιος, ειτε γεματος ειτε αδειανος. οπως ολοι οι δρομοι που δεν προλαβαν να γινουν διαδρομες. που φτιαχτηκαν ολοκληρωτικα σε μια νυχτα. μπροστα στα ματια του αληθινου χρονου. οχι του αιρετου. και περπατω. αναμεσα στο πληθος που σχηματιζουν, ο ψιθυρος κι ο βροντος. διχως να κοροϊδευω την ευθεια μου. και διχως δυναμεις να ασκουνται εις βαρος μου. ουτε καν το βαρος μου. κι ο παραμικρος πυρηνας, εχει αποκοιμηθει. ειναι η στιγμη που το κεντρο της γης δε διαφερει και τοσο απο ενα κουκουτσι. τιποτε δεν ειναι φανταστικο. υπαρχουν ολα. κρυμμενα, πισω μου, μεσα μου, στις θεσεις τους... οσο υπαρχω κι εγω. και περπατω. η μονη ατυχια που μπορω να σκεφτω, ειναι η πιθανοτητα αυτος ο δρομος να στριβει στο τελος, ή να ανηφοριζει, ακυρωνοντας -σαν πραγματικοτητα- την ονειρικη μου ευθεια. τετοιες ανατροπες, χρειαζονται σημεια αναφορας, οσο χρειαζομαι εγω μια τετοια ανατροπη, αυτην τη στιγμη. μπορω για λιγω να παραπλανησω τον νου μου και να αναρωτηθω, πώς γινεται να υπαρχει πλανητης εξω απ' το οπτικο μου πεδιο. δηλαδη, πιο εξω απο καθε τι αλλο. μα ξαφνικα αυτο θα με γεμιζε γνωση. και περπατω.

ειναι η ωρα που τα παιδια βρισκουν τα δωρα τους. ανοιγω τα ματια... το δικο μου δωρο δε χωρεσε κατω απ' το δεντρακι που εχω στολισει... ειναι στην αγκαλια μου. κοιμαται...

εκεινος που ξερει πως δεν περιμενεις οσα νοσταλγεις
και μαζι βρισκετε συνθηματα για καθε μερα

ηλεο ραση

εκεινο το αυτοματο χρωμα που βαφει τις σολες μου
οταν, ταυτοχρονα, σε θυμαμαι και σε θαυμαζω -
για χαρη αυτης της συνεπειας, καθε συμπτωση
ακυρωνει τις συνταγες των προγονων μας. προτιμησα
να αποτυχει το σουφλε, απ'το να βαλω το τυρι που χρησιμοποιουσε
η γιαγια μου.

στημενο

Ο νους μου μπορει να συγκρατησει μεχρι και
5 νουμερα . Στο χερι μου χωρουν περισσοτερα .
Νου! απο εδω το χερι ... Χερι, ο νους! Βρειτε τα ...

δεν αλλαζουν μονο τα σχεδια

ναι. μονο το δικο μου δωματιο ειναι ενα στομα.
κι οταν στεκομαι στο κεντρο, ειμαστε το Alien.
αν ανοιξεις την πορτα, ηταν η αγαπημενη σου ταινια
αλλα δεν εχω πορτα. ειμαι σκηνοθετης. λιγο ορθιος.
ακουω puressence και στο κεφαλι μου εχει συναυλια
η δημητριου. η αντζελα ναι.

στο πατωμα:

καλτσες [ενα ζευγαρι, μια κιτρινη]
σωβρακο
πυτζαμα [κατω μερος]
εφημεριδες
πετσετα

καλη διασκεδαση καπου εκει γυρω εδω κοντα

define yourself

εφιαλτης. δεν τον θυμαμαι. ηταν απο τους παραμυθενιους. καθολου πειστικος. ξυπνησα γιατι βαριομουν να δω τη συνεχεια, μαλλον. σαν να πηγα σινεμα, φτιαγμενος. κι εχω μια καουρα τωρα, αστεια καουρα, του νηστικου.

εαν δεν ειχα κλεισει το lovizporn2, θα το εκανα τωρα. και θα ανοιγα στα καπακια το fr&zRporn που θα γινοταν συντομα lovizporn3. μαλακια οι περ-πατουσες. το πολυ-πολυ να γινουν... με α-πατουσες.

κωδικοποιειται ο ερωτας μανουλα μου. δεν αποκωδικοποιειται.

κι ολοι ερχομαστε με οδηγιες.
κι ολοι χανουμε το χαρτι της εγγυησης.
κι ολοι χαλαμε καποια στιγμη.

[ας ημουν παιχνιδι, να με χαλουσε ενα παιδι]

γενικη δοκιμη

οταν το κοστος ξεπερνα την αξια, τιποτε δεν "γινεται" . καποιοι το κανουν καποιος εβαλε την πετρα εκει και

χαζευα μερες πριν την κλωτσησω φωναξα και ΑΝΤΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ εκεινη τη στιγμη
μα καμια ηχω ουτε καν η πετρα

δεν ητανε δα και τρομερο το υψος

δεν εχει φαραγγια το νησι μας αυτο

κολακευτηκαμε απο την αρνηση το μισητο ζωδιο

το μεγαλυτερο μου αγχος ειναι που ζω στην ιδια πολη με τους ανθρωπους που αποφευγω

ειναι το αδικο και σε ποιου την τσεπη αδειαζει το σακουλακι με τα πρασινα σπορακια

απο την πορτα που ανοιγω
θα ακουσω τη μαμα να μου λεει "ξερεις τι αφηνεις. ξερεις πού πας;"

επιτελους, μαμα, ας μην ξερω και κατι

εσυ, στο τελευταιο

για να με πνιξεις
ολα τα πιθανα υλικα για να με πνιξεις
κι εσυ απλως θα με δειξεις

ΑΣΕ ΚΑΤΩ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΜΟΥ ΑΣ'ΤΟ ΚΑΤΩ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ

κοιτουν οι αγραμματοι τις νυχτοφουσκες μου
θεε μου πως μοιαζω με εμβρυο
θα παρεξηγηθω
θα συνομωτησω
προκειται για μεγαλη συμπτωση

[ΧΑ

κοιτα να δεις συμπτωση]

οι τυψεις σου υποκινησαν ολο αυτο το παρατονο νανουρισμα

δε θα μπορεις να μου πεις να μοιραστεις να διψασεις να ψαξεις να αναμεινεις

μονο εκδικεισαι
[ το ονομαζεις τυχη κι εληξε ]

δεν με συμφερει η παραμικρη ανασα
η πιο ευλυγιστη ηθικη μεταφραζει αλλιως τον ανηλικο

ας ειχα καρκινο μα οχι θυμο

δεν εχω γυρισει την πλατη μου
απλως με παιρνει αγκαλια

μην πλαθεις ετσι τη ζωη μου

βλεπω

λιγο ακομη στο "πολυ"

το χυμενο σεντονι
το χυμενο, χυμενο σεντονι
νερα
κλειδια
και μπισκοτα κια
πλουτος

πορτοκαλωμενο συναχι
θα δισταζες μα θα πεινουσα για εμας

μεχρι την ακρη του τελευταιου κοσμου
εκατο συντελεσμενους μελλοντες μακρια

εχουμε δει ο,τι θα 'ρθεί
μετα απο ολα τα μετα

σε αγαπω με τελεια διαδοχη
καθε μερα κι αλλο λιγο

θα μας θυμωσει η ζωη - την ξεπερασαμε