...η μνημη, ομως, ξερει το δρομο

25 7 2007.mp3

-δανειστηριο

ετος φωτος

συννεφα

ταξιδευα
παντα σκυφτος
στη χωρα μου

πιανω δυο λεξεις με το στομα μου
διορθωνουν τα ματια μου το χρωμα

παγιδευα
μες στη γροθια
το αιμα μου

με μια κλοτσια
σκορπιζα βηματα στην πολη
κι αν περπατουσαν ολοι
θα σταματουσα εγω
μα δε συνεβη αυτο

ποτε
δε συνεβη

ολο αυτο δε συμβαινει
ή δεν ειμαι εδω

τι κι αν τρωω σωστα την τροφη μου

η αφη μου δινει τη θεση της
σε ενα σκυλι

υστερα ολες οι αισθησεις
κουτσαινουν
στηριζουν σε πι
το λυγισμενο μου σωμα
βγαζω το πωμα απο τα αυτια μου
κι ακουω τη θαλασσα
που μεσα βαθια μεσα
κοχλαζει

μας δοκιμαζει η γη

πανω μου πεφτεις
τι θελεις
τι θελουν στο παρτυ μου αυτοι;

εκζεμα

ο διαφημιστικος μαγνητης γλιστρα στο πλάι του ψυγειου με ψευτικη ταχυτητα. σαν αυτη που βλεπεις να ανθιζουν τα λουλουδια στα ντοκυμαντερ.

δεν ειμαι μονος. ποτε δεν ημουν. κι οταν ενιωθα περισσοτερο μονος απο ποτε, μαλλον ημουν λιγοτερο μονος απο ποτε. απορω που, μικρος, δεν ετρωγα μυγες. απορω που πιστευω στην μετενσαρκωση. δεν απορω που ισως εννοω μετεμψυχωση. δε μας μαθανε τη διαφορα στο σχολειο. ή μας τη μαθανε αφου τα παρατησα. θα μου πεις, ουτε για σεξ μας μιλησαν κι ολοι μαθαμε να λεμε ψεματα. ολοι φοβομαστε να δωρισουμε οργανα. να πεθανουμε. να αγαπησουμε. να περιστραφουμε. οι μισοι ανοιγουμε τη βρυση οταν χεζουμε. να περιστραφουμε.

ο ηλιος ειναι για εμας.
το φως ειναι για εμας.
το σκοταδι για εμας.
αλλα δεν ειναι δικα μας.

μπορεις να ερχεσαι να παιζεις μαζι μου, αλλα θα πλενεσαι πριν και θα πλενεσαι μετα. δε θελω να παλευουν οι αντιστροφες μεταδοτικες ασθενειες μας οσο θα χτενιζουμε μια μπαρμπι,
οσο θα αποκεφαλιζουμε τον τζι άι τζο του ξαδερφου σου με το μαχαιρι του μηλου.

τι μου ανηκει απ' οσα εχω; αλλη μια ευχη γινεται τιμωρια, αλλη μια εξομολογηση γινεται καταθεση, αλλη μια νεραιδα γινεται ερινυα, απο εκει που μου ανήκε ο ερωτας, ξαφνικα μου αξιζει. το θελω εγω ολο αυτο; τι το θελω εγω ολο αυτο; τι με θελει, αυτο, εμενα;

σκαει το δερμα μου. δεκαδες μπουμπουκια. κι ενω το ξεχνω. κι ενω κανω τα παντα για να ξεχασω τη φαγουρα, στον υπνο μου ξυνομαι με μανια και ξυπνω με πληγες. και ξυπνω εξω απο το ονειρο. σαν αδεσποτο γυρω απ' τους καδους της ταβερνας.

η κιβωτος

μια μερα θ' αδειασει η κιβωτος σου.

λενε, ο θεος θελει περισσοτερα απ' οσα ξερει.
και τα ζωα δε θα 'ναι εκει.


λενε: ας εχει. ας ειναι.



ειμαστε λιγοτεροι απο καθε αλλη φορα.

βαθυς

δεν ξερεις αν κανω το ιδιο
κοιμασαι



γδυνομαι γινομαι σεντονι
με τραβας απ' τα χερια και σκεπαζεσαι

ογκος

στο πατωμα η καφε χαρτινη σακουλα
μοιαζει με σκυλο .κι οταν μπαινω κι οταν βγαινω.
κι οταν περναω απ' εξω, για λιγο
σκεφτομαι τον σκυλο που ειναι διπλαστην πορτα ξαπλωμενος
κοιτω
και βλεπω τη σακουλακατι εχει μεσα.
κι ο φουρνος κατι εχει μεσα.
και τα ντουλαπια δεν ειναι αδεια.
και το τζαμι φαινεται καθαρο.καμια σχεση μ' εμενα ολα αυτα.

στις 10 το φως περιττο

ποιηση του συνημιτονου
τσάι με γαλα και μπισκοτα και φετες ψωμιου με μελι
αλλα βουτω το δαχτυλο μου
να καει και
να δροσισει το ροφημα
το λυκαυγες γεματο κροσια
ντεμοντε
εξοστρακισμενο
ανοιγω το ψυγειο
και πιανω τη μουσταρδα βιαστικα
γιατι οσο κρατω την πορτα να μην κλεισει
μου φαινονται ολα ιδια με την ψυχη μου
το ανοιγω ξανα να πιασω το βουτυρο, που ηθελα εξαρχης
και ξεχνω να αφησω πισω τη μουσταρδα

το πρωι την βρισκω στην ακρη του τραπεζιου
να κοιταζει κατω

ιδια μ' εμενα οταν περιμενω το τρενο

μα απο μπροστα της περναω μοναχα εγω

με τον βραστηρα στο χερι

ελεημοσυνη [ ή Το Φερεφωνο ]

ποιοι ραβουνε δεκαρικα στους ωμους των πτωματων;
Κοιμομουν κι εσυ φτυαριζες τον κηπο -
ξυπνησα σ' αδειο στομαχι

ειχα εναν γυμνασμενο σκυλο
φιλανθρωπο με αρρωστα ματια
κι ενα νανουρισμα, για γουρι

απεχω μολις μια νιοτη απο εσενα
και μια μουτζουρωμενη ιστορια

μα για να βγει το φως μεσ' απ' το στηθος μου
θα πρεπει να μπηξεις βαθια το μαχαιρι
,να 'χεις ευκαιρο ενα αφρατο στουπι

και τι εννοεις "φως" ...

φαγουρα

ειμαι ενας απο αυτους
εισαι ενας απο εμενα

μεταδιδω τη δυσλεξια του κορμιου μου
σε καθε σου ανασα - δεν προλαβαινεις να πεις λεξη
και την εχω ηδη μολυνει
σε εχω ηδη τρομαξει με το δερμα μου
με αυτο που σε σκεπαζα
τωρα σε νιωθω
σε σκοτωνω

μου τελειωνουν οι αριθμοι
κι οπως με το φυστικοβουτυρο,
θα κανω μηνες πριν αγορασω καινουριους
παχαινουν
αλλα μοναχα τους απληστους
χορταινουν μοναχα τον ουρανισκο

αυτο το μωρο γεννηθηκε φορτωμενο κοσμηματα

προβολη

σκεφτομαι. πληκτρολογω. τεντωνω το χερι μου. διορθωνω. σκεφτομαι. στελνω. προειδοποιω.
εκατο μερες αναμμενο
κοκκινο φως
σκεφτομαι. πληκτρολογω. διατηρω.
ξυριζομαι. ομολογω. κοντευω.
σκεφτομαι. προσπερνω. τεντωνω τα ματια μου. ειμαι ενας χαρτοκοπτης. οχι. ειμαι το μηχανημα που ανοιγει τρυπες στο χαρτι. οχι. ειμαι και το χαρτι και καθε μηχανημα. καταληγω.
πληκτρολογω. μεταφερω. δεν εχω ταλεντα. δεν εχω χαρισματα. ουτε τις βασικες αισθησεις.
σκεφτομαι. ισορροπω. ειμαι ενα μανιταρι. δεκατριων και κατι.
η μονη γενικη που θα χρησιμοποιω ειναι της ηλικιας. κι αυτη που μολις χρησιμοποιησα.
μαζευω. σουρωνω τα μακαρονια. συλλεγω.
συλλεγω. μαζευω τα μακαρονια.

ειναι ενα σωμα η σιωπη
που δεν στεγνωνει
εχει στα δαχτυλα κοπει
μα δεν ματωνει

http://label:3.com/isle.faux.pas