...η μνημη, ομως, ξερει το δρομο

25 7 2007.mp3

-δανειστηριο

αμα δυναμωσεις την ενταση κραταει περισσοτερο

ζμός

θα φτιαξω εναν σταυρο με τα ποδια μου
τωρα που ακομη δεν πονω
και δεν εχω καπου να παω
θα φτιαξω εναν σταυρο με τα ποδια μου

σοφοκλεους

πεταγονται στη μεση του δρομου, ξαφνικα, με τα
στοματα γεματα καυτο λαδι. Τα φουσκωμενα μαγουλα τους
γυαλιζουν βιαστικα
μπροστα στα φωτα των αυτοκινητων

cosmo girl

μολις παει δεκα γινεσαι σαββατο. γεμιζει βατραχια το υψωμα με τις αναποδες σκαλες. τα παιδια ξυπνουν τυφλά και βελτιωμενα, στο γρασιδι
αθρησκο και νωπο απ' τις παρεξηγησεις. κλαις ψευτικο νερο στις ταφρους των ομοκεντρων φοβων μας

Μαζορετες

φτυναμε μερονυχτα το φως

κι ανοιξε η σπηλια, σαν
βλεφαρο


ερχεται μια Ανοιξη, υποκοριστικο του Θανατου

ολη την πολη

καταρτια

θα μεινουμε μονοι. θα νυχτωσει. θα ξεμεινουμε. βραχια πανω και κατω απ' τις εξεδρες. τροχοι στις εξεδρες.

σταυροί

και τριγωνα γηροκομεια

η Τακουνού

ευχομαι η απο πανω μου ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ να στραβοπατησει, να πεσει με τα μουτρα στο παρκε της και να στραβωσει το σαγονι της, να στραμπουληξει τον αστραγαλο της, να σπασει το τακουνι της, να μη βρισκει το κινητο της, να σερνεται απο πορτα σε πορτα ζητωντας βοηθεια, να φτασει στη δικη μου και να μην ανοιγω αλλα να στεκομαι απο πισω μιλωντας επιδεικτικα στο τηλεφωνο, ισως να ρευτω κιολας αφου οχι μονο με ξυπνησε η καριολα με τα τακουνια της, αλλα μου τελειωσε κι ο καφες και πινω ρεντμπουλ πρωινιατικο. ευχομαι ο ορθοπεδικος της να της πει πως αν ειχε αντικραδασμικο παρκε, η μουρη της θα ειχε σωθει και πως δεν θα μπορει να φορεσει ξανα τακουνια αλλα μονο μαλακές χνουδωτες παντοφλιτσες με ζωακια.

continuous present

δεν μπορω να θυμαμαι τι κρυβει καθε μπαλα απο αλουμινοχαρτο
σε καθε συρταρι πισω απο καθε επιπλο κατω απο καθε κρεβατι
μεσα σε καθε κουβαρι απο καλωδια

θα χωνομουν στη θηκη για τις μπαταριες
για να μην αλλαζεις αλλο τα καναλια

ειμαστε ασθενοφορα
στο βυθο

albino sea

a day is a boy
is a rainy day
the marvelous toy
i was given to play with
i was born to destroy
can't remember the snow
can't remember at all
all those fresh yellow buds
i learned first to say no to
and then opened my mouth
not to cry but to see

can't remember her name
she would put me to bed
in our house by the sea
but the water had fled to my knee

had we tossed all them buds
had the water been still
rain would bring back the boy
with his wooden pulp, bleached
and his skin tough like leather

father are we not clouds?
why can't you bring this weather?

εξ βακανς

κριμα γιατι, ειπα το ονομα μου μα δε σηκωσα χερι κριμα γιατι, μεταλλαχτηκε

εταξα αναμνηση θα παρεις αναμνηση εταξα γη θα περπατησεις
επαιξα με την κορη σου θα γινεις πατερας θα γινεις

ευχη, βρισια
θα γινεις πατερας

επαιξα τις διαφημισεις με την κορη σου
κριμα γιατι, ειναι μεγαλο παιδι αυτο το κοριτσι κριμα γιατι, δεν φτανει το πανι

να πεις: Ειναι η μπογια πολλη

Κ.Σ.

και δεν σου ειχα αναφερει κατι περυσι ωστε να σου πω τωρα πως εγινε και πώς εγινε ενα χρονο αργοτερα και ξαφνικα αυτος ο χρονος γεμισε συνεχειες απο εκει που δεν υπηρχε καν<>τα κενα πλησιασαν το ενα το αλλο πισω μου κι η τυχαια βολτα σαν φυσημα ειναι τροχια<>απο το τιποτα συμβαινουν ολα ακομη κι αυτα για τα οποια τρωμε τα νυχια μας ξεκινουν απο το τιποτα λες κι η ζωη ολοκληρη αποτελειται απο σπασμους μεσα σε σπασμους μεσα σε μικροσκοπικες γυαλες και μικροσκοπικες φουσκαλες οι γυαλες πεφτουν κατακορυφα και σπανε διπλα στα ποδια μας κι οι φουσκαλες παρασυρονται απο τον αερα θα σκασουν κι αυτες μα απαλα και μακρυτερα<>σαν να ρουφαω καθαρο νερο με χρησιμοποιημενο καλαμακι απο κοκτεηλ μου προσφερεται ο κορεσμος διχως να εχω μεθυσει ειναι μια αχρηστη διαδικασια<>σαν να λενε στις ειδησεις ΓΕΝΙΚΟ ΜΠΛΑΚΑΟΥΤ στην περιοχη μου μερα μεσημερι ανοιξη εντελως<> η κατια απο τη δουλεια εκτος πλαισιων του γενικοτερου μποντινγκ

ληξιαρχειο

αφου ετσι μας βλεπεις ενωσε μας με μια γραμμη
ή με επιλογη
θα του φανει αστειο και σαν σφυρι θα σπρωξει το καθισμα του
λιγοτερες κατα μια, αναζητησεις
στις 8 και τεταρτο μερα παρα μερα

πρωι στην αυστραλια

μιλαμε για ανισοτητα με αμεσοτητα
με τα παιδια του γειτονα που μονο για εμας
κρατουν τις μασελες τους στα χερια
κι ενηλικιωνονται

εδω τον μικρο θα τον φωναζαν μαλακα
εκει τον λενε τζιμι μπόι
εκει κατω
οταν ξεκινουν για να ερθουν εδω λενε
εκει κατω

καθε μερα
χωρις απογευματα

embed

επικτητος

ενος πληκτρου της γης

ειμαι

σε ενα γρηγορο προσωπο

βεραντα

θα τρωμε συννεφα
θα κανουμε πλακες στα περαστικα πουλια

θα ακουμε Πορτισχεντ, δεκα χρονια μετα,
περιμενοντας να βγει το επομενο κι αυτο θα μας κανει
δεκατεσσαρων εμενα, εσενα δεκαοκτω
σε μια γουβα, ετοιμοι να συναντησουμε
και παλι τα παντα

των δικων σου θα παρουν το χρωμα τα χερια μου

φιμωτρα στις κορυφες κι ελαφια...

καποτε υπηρχε καρφι

το ξερουμε ολοι οταν καμπουριαζουμε ελαφρα προς το τραπεζακι
οτι γερνει αυτος ο τοιχος
μου πιανεις τα σπιρτα μου τα πετας δεν αναβει κανενα
και μια αυταπατη, οργανο γυμναστικης

...καποτε της εξουσιας σου

... για να δουμε ξανα το μπαλονι να πεφτει στον ουρανο χωρις να ξερει, χωρις να εχει, , απλως εμεις χωρις αποριες, χωρις επιφωνηματα χωρις φωνηεντα. να ψαχναμε στα βενζιναδικα για καθαρο στουπι.

bY

σναπσοτ

κι εγω που κοιτω σαν σκυλος
διαλεγω οτιδηποτε κι εγω που εμοιαζα σαν εικοσι
στα δεκαξι μου τωρα μοιαζω εικοσι τριων στα εικοσι τρια μου
και με νοιαζει πώς φαινομαι στις φωτογραφιες αν περναγα καλα
αν θα μπορουσα να ημουν ομορφος χωρις την ασπρη γλωσσα
τα φουντωτα μαλλια την αναποφασιστη μυτη κατω απο τα ανισα
ματια μου αν δαγκωνω τα χειλη μου απο ναζι, ανασφαλεια αν δαγκωνω
τα χειλη μου απ΄την κοκα αν σκιστουν θα μπορω να γελω;

ο μητσος μηπως και γινει παιδι και ξεφυγει
τον κοιτωανοιγει η ορεξη μου για ελευθερια σαν χαρτι διπλωμενο στραβα, απ'τον ανεμο

ο γιαννακης βιντεογκεημ

ολον αυτον τον αρρωστο χρονο θα γιατρεψουμε