...η μνημη, ομως, ξερει το δρομο

25 7 2007.mp3

-δανειστηριο

χ3

ενα μεγαλο μπουκαλι
γεματο αλατι
στο τραπεζακι επανω
καθεται. με βλεπει; "τι κοιτας;"
τιποτα το αλατι
τιποτα το μπουκαλι

__________________

τι κομψη νυστα. τι κομψο, κομψοτατο πρωινο.
μυριζει καφες απο την κουζινα
και πανω μου, πανω στο παπλωμα που με σκεπαζει,
λιγο φως...μια λεπτη, λεπτη ασπρη γραμμη ως στο στηθος μου
που φουσκωνει...και ξεφουσκωνει
και τα χερια μου θελουν να ξεμυτισουν
αλλα...αν κανει κρυο; αυτο το σκεφτηκαν;
αγαπη μου θα με ξυπνησεις; ξυπνα ξυπνα με
στολιζεις αργοτερα το στρωμα μου. σκεπασε το φως που δειχνει
την πορτα, να σκεπασει εσενα να δειξει εμενα

πιτσα

γλυκυτατε γελοιε αριθμητη
μπροστα στα βοδια πειθαρχεις
|
απο εσενα μεχρι εδω
ειναι μια τριτη
μακρια απο μι
με μια μικρη τομη
στο ημιτονιο
|
μες στο ξε- και στο ξανα-
θα 'ταν αλλιως το ξεχασα

Τα Τελεια Ψιχουλα

ουτε ενα χαπι παραπανω, στη διαιτα μου
ουτε ενα χερι κατω απ'τις ανοιχτες σακουλες

μας επεισαν
ειπαν πολλες φορες "καλο, καλως, καλυτερα να, ισως αν"
οι καταφερτζηδες
[κρεμονταν ανασκελα απο τις αμμοπλαγιες
της τριχωτης ερημου-ετσι και μονο τους αναγνωριζα]
μας επεσαν

κι ουτε ενα χερι παραπανω, στη διαιτα μου
ουτε ενα χαπι στο βιαστικο δοχειο

οσο σκυβουμε, κι αλλο σηκωνονται οι ουρες μας

πολλοι

τρεχετε. και σας πετω σταφυλια απο το μπαλκονι μου.
κρεμασα γαντζους, τωρα που αναβουν πια τα φωτα,
απ' το ταβανι.
ειπα να στολισω κι εγω το σπιτι μια φορα. μα πού να
ακουσετε...
δεν ειναι πετσετα αυτο, ειναι πλοιο - νηφαλιοτητα...
αυτο εχω και με πνιγει. σ' αυτο δηθεν κολυμπω. μαστου-
ρωσα τοσες ωρες με το δαχτυλο του στο στομα μου, ειμαι
κενος. δεν ειχα φοβο για μια μικρη στιγμη κι αδειασα.
ολες οι απαιτησεις μου, μαζι κι αυτος ο ουρανος, στο
ντουλαπι με τα καπακια των ταπερ. "οξειδωθηκα" σε μια αγκαλια μαμα μου,
για να μεινω εκει.

κινητρο-συνθηκες-ψευδη

διαβαζουν κι ερχονται οι ωραιοι συγγενεις
-πεσατε απ' το ποδηλατο σας, δεν ειναι ετσι;
-ναι
-σας θελω κατι, μετα...

καταπινουμε παραπομπες
για την φοροαπαλλαγη
-ειδατε το δοντι, κρυμμενο στο βρακι της;
-ναι
-κι ολο φωναζει: ΥΠΗΡΞΑ! ΥΠΗΡΞΕΣ!
-αληθινη νυφη...
-προχειροδουλεια...

-με συγκινειτε με αργιες
-με παρεξηγειτε... δεν σας ειπα καν "στρατιωτη"

ψιθυριστα, με ντροπη

-γεια σου ιαcωβε
-γεια...αργησα ε;
-που ησουν πριν;
-στον κηπο της σχολης μου, εχει ενα φυτο εκει...
-σου αρεσει η φυση;
-δεν την προτιμω απο κατι αλλο αν αυτο εννοεις
-στον ελευθερο σου χρονο αυτο κανεις;
-οχι προεκυψε. ειδα εκεινο το φυτο και καθησα για λιγο κοντα του. αν ειχα αυλη, εκτος απο σκυλια θα ειχα ενα μονοπατι απο τετοια φυτα.
-ειναι η πρωτη μου κηδεια.
-και γι΄αυτον νομιζω.
-για πες για το φυτο.
-α δεν ειναι κατι σπανιο. μικρος το εβλεπα συχνα στη γειτονια. τρωγαμε κι απο αυτα τα κοκκινα πραγματακια που βγαζει. μας ελεγαν οτι ειναι δηλητηριωδη. αλλα το ιδιο μας ελεγαν για ο,τι κι αν βαζαμε στο στομα μας. ενας θαμνος ειναι βασικα. με αυτα τα κοκκινα πραγματακια.
-αυτο το χριστουγεννιατικο λες;
-καμια σχεση. ουτε που μου περασαν απο το μυαλο τα χριστουγεννα. αρα οχι. αυτο με τα λουλουδια λες...οχι.
-και καθοσουν εκει;
-περπατουσα γυρω γυρω. τα πραγματακια εχουν το τελειο κοκκινο χρωμα. αν ολα τα κοκκινα ηταν ετσι...τοσο κοκκινα -δηλαδη οχι πολυ αλλα...απλως ΚΟΚΚΙΝΑ, το κοκκινο θα ηταν το αγαπημενο χρωμα ολων.
-αλλα δεν εχουν δει ολοι αυτο το φυτο.
-περιεργο δεν ειναι;
-σε προλαβε η βροχη;
-ευτυχως
-μα εισαι στεγνος
-περασα απο το σπιτι κι αλλαξα-μονο αυτα ειχα να βαλω, δεν ειμαι αντιδραστικος. πριν φορουσα μαυρα αλλα-
-βραχηκαν
-ναι. νομιζω πως αν πενθουσα πραγματικα δεν θα εκανε εντυπωση το χρωμα που φοραω. αλλα κοιτα πως με κοιταζουν. το αστειο ειναι οτι δεν τα φοραω ποτε. αλλα ηταν τα μονα που ειχα καθαρα. απο σημερα, στις κηδειες θα φοραω αυτα τα ρουχα. θα ειναι τα ρουχα του πενθους.
-εχεις σκοπο να πας σε πολλες κηδειες;
-εξαρταται απο το ποσοι εχουν σκοπο να πεθανουν μεχρι να μη μου κανουν πια αυτα τα ρουχα.
-τις σιχαινομαι
-ειναι ευκολο, δεν ειναι; να σιχαινεται κανεις τις κηδειες. κανεις δε σε ρωταει "γιατι"
-επειδη ειναι λογικο να τις σιχαινεσαι
-επειδη ειναι λογικο να λυπασαι που πεθαινει καποιος
-επειδη ειναι μια αγγαρεια
-αγγαρεια θα ηταν να σκουπιζεις το μνημα
-η χηρεια δηλαδη ειναι αγγαρεια
-ποια ειναι η χηρα;
-δεν ηρθε

Έπαφος

αμορφωτη Αναμνηση μου
οι χτυποι μετρουν τη γνωση-

-οχι δεν ειναι ετσι. Γδυνομουν πριν το συρταρι.
Αγαπησα ενα στραβωμενο σαγονι. Ειμ' η επωδος
μιας εικονας

οι χτυποι διηγουνται τη διψα
απαρηγορητη Αναμονη μου
ο,τι υποτιθεται, με λιγο σαλιο
θ'ανοιξει σαν γινωμενος κροτος-

-εισαι πού; Στρεφεσαι.
Γουργουριζει το Τελειο Κενο.
Η επιληπτικη στυση

tak tak tak tak

taeidikapoutsakia

Καλωσηρθατε. Απο πανω σας ειναι παραθυρα. Μην τα ανοιξετε. Ευχαριστουμε. Δεξια σας ειναι τα μικρα πουτσακια με τα οποια καλειστε να γαμησετε randomly εστω και μια αναμνηση εστω ενος συνεπιβατη σας. Ευχαριστουμε. Και μην μπερδεψετε τις αναμνησεις με μνημες. Οι μνημες σας ειναι ανασφαλιστες κατα τη διαρκεια του ταξιδιου μας και σας. Δεν φερουμε ευθυνη. Πολυ θα χαιρομασταν με το θεαμα, ομως, οπως αποφυγατε το please. Ευχαριστουμε. Ειστε πολυ γλυκουληδες ολοι. Ανυπομονουμε να σας δουμε να πηδατε με τα πουτσακια σας τις αναμνησεις σας. Με τα πουτσακια που σας παρεχουμε please. Οχι με τα δικα σας. Οι καμερες δεν καταγραφουν και θα χαιρομασταν να δουμε τα πουτσακια με τα οποια επιβιβαστηκατε και που ειχατε πριν επιβιβαστειτε και που αν ολα πανε καλα και δεν ξεφυγει παλι η κατασταση θα εχετε και μετα την αποβιβαση σας, ομως επειδη απαγορευεται απο τους κανονισμους, πριν τους παραβειτε φροντιστε να εχετε εξετελεσει τον αρχικο σας στοχο please, μη σας πεταμε εξω αδικα. Μην πληρωνετε αδικα. Ευχαριστουμε. Το ταμειο αιματος ειναι φισκα μην ανησυχειτε γι' αυτο. Ματωστε ελευθερα και φτυστε οσο θελετε στα ειδικα σακουλακια. Επιτρεπεται να φτυνεστε και μεταξυ σας, αλλα μονο μεταξυ απογειωσης και προσγειωσης. Η απογειωση ειναι σιγουρη, οποτε θα μπορεσουμε να σας ενημερωσουμε οταν θα ερθει η στιγμη που θα μπορειτε να αρχισετε να φτυνεστε ανεξελεγκτα. Η προσγειωση ειναι αμφιβολη ακομη και κατα την ιδια την προσγειωση. Εμπιστευομαστε την κριση σας. Εμπιστευτειτε εμας. Ευχαριστουμε.

για ποιον δουλευεις, αθωοτητα;

kατευθυνση

" ... η συντροφικοτητα παντοτε θριαμβευει επι του παθους "
ΠΑΤΡΙΚ ΜΑΡΜΠΕΡ - CLOSER

μεινε. μενεις εδω. περναμε καλωδια μεσα απο τις ουριθρες μας____κρεμαμε λαμπτηρες απο τις καρδιες μας. και καθως βραζει το νερο που καταπινεις, φωτιζονται μεσα μου οι σιαμαιοι ιστοι. δεν ειναι ο κοσμος αυτος της επαφης. δεν ειμαστε τρελοι "επειδη" ___ ουτε "για να"
κι ετσι καθομαστε στους βαμβακενιους παγκους, πατωντας διακοπτες, τραβωντας συρματα ως την εξοχη. οπου γιωτα, σιγμα τωρα____κι οπου γλωσσα, τωρα ματια.
διεσχισα τη γεφυρα που σχηματιζαν οι πλεξουδες της. διεσχισα τη γεφυρα που εξηγουσε το μπετον/δικαιολογουσε την αρνηση/οι πλεξουδες της, ενας αμφισεξουαλικος φοβος γεματος λαστιχακια -ενιωσα σαν πολιτικος και τοτε με ειπαν "χαριτωμενο" τα χερια σου. ενιωσα σαν χαριτωμενος πολιτικος. χαρουμενο ζομπι γεννημα-θρεμμα ποιητης.
ομως δεν ειμαστε εμεις. οντως δεν γυρισε κανεις να μας κοιταξει. πονεσαμε; τοσο μικροι μεσα στο σαλιο πιαστηκαμε στα χερια. στην παγιδα της επαφης. δεν ειναι ομως ο κοσμος αυτος της επαφης. ο κοσμος αυτος ειναι της ποζας και της αναρτησης.
σε διπλωσα σαν σημαια με ευλαβεια. και τωρα εισαι εκει. αποκοιμισμενος φανατισμος διπλα στα οπλα. κι οπου γιωτα, σιγμα ακομη____οπου σπιτι, ακομη γη.

μικροτερες του θεματος

ΩΔΕΙΟ 13:10

Με κανεις δικο σου με τον ιδιο τροπο που "κανουμε" τασακι, ενα χρησιμοποιημενο πιατο

_______

Γελας για τα ευσεβη -ξερω: δεν ειναι το παθος η διοδος

_______

Ας σκοτεινιαζες με ενα τιναγμα, σεντονι της ευκολιας

_______

Σημερα τοποθετουνται οσα ζητησαμε. Θα ψαχνουν τα δεντρα οι τρελοι.

_______

Η υπερβολη στην αληθεια -εκτος απο ανεκτιμητη- ειναι ο διαρρηκτης των παραισθησεων

_______

Να ζουσα για λιγο κοντα μου

_______

Καθε τι ειναι ελευθερια, εκτος απο την αναπληρωση

____

ουκ αισχυνεται

Σήμερα με βλέπω - μπέρδεψα τα χάπια θα πω στους γιατρούς -
μ' έφαγε η πείνα.

Μόνο για λίγο θα 'ναι δικά μου τα τόσα χρήματα
μέχρι να εισπνεύσω πάνω από το ράφι με τα ρομποτάκια

_____

Παρά την νόστιμη αποτυχία μου
είμαι υπέρ της επανάληψης
και της δικαιοσύνης

Ισορροπώ σε παύλες, ταπεινός
όσο ένα μεταλλικό θηρίο

_____

φυλακισμένο κάγκελο

οχι και τοσο γρηγορη

ο αγαπημενος μου κυνοδοντας βρισκεται στην κορυφη του χεριου
που χρησιμοποιεις περισσοτερο κι εσυ

μουδιαζει οταν επιβεβαιωνεται η μανα μου
κι αν το ηθελα, δε θα μπορουσα να μασησω, ομως πραγματικα
δεν το θελω καθολου

ουτε νερο θελω να πιω
πινω για το μισο που διψαει
και σκεφτομαι διαφορα οταν περνα απ' τη γλωσσα μου
για να μη νιωσω την υγρασια

κι ειναι παραξενο
γιατι, ενω δεν τρωω κι ουτε καθολου θα 'θελα να φαω
-ειναι τελεια ετσι, ας ημασταν πλουσιοι-
στο τελος γλειφω το πιατο
και το συσκευασμενο δαχτυλο του Μητσου

με χωρισε ο αποηχος
δεν ειμαι πια μονος