H KATIA

γυρισμα στο περτουλι, χαραμα

Α! Γυρισα...

wrap

στην κατια, την ευδοκια, τον αγγελο, τον τασο, τον κωστα, τον nathan, τον νικο

agapithikame poly....

μαλλον δεν ημουν εκει. σε αλλο νερο θα βουρτσιζα τα δοντια μου. και σε αλλο θα επλενα την κουπα μου. σε αλλο νερο επεπλεε η οθονη του υπολογιστη μου. και το καλωδιο σαν νεροφιδο, εψαχνε το βουνο που ηταν πανω σε ενα αλλο βουνο που ηταν πανω σε ενα αλλο βουνο κι ολα τα βουνα μαζι εμοιαζαν με δεντρο αλλα μονο στις φωτογραφιες και μονο στην οθονη του υπολογιστη. το γεωλογικο τοτεμ καθρεφτιζε η λιμνη κι ημασταν αδιαφοροι μεχρι να μας καρφωσει ο ουρανος τα χερια στα συννεφα. και τοτε γιναμε παραφοροι και καρφωσαμε τον ουρανο στη λιμνη και σβησαμε τα σημαδια των αλλων με μια μπορα. δεσαμε τα σκυλια στις γαμπες μας, χαμογελασαμε σε εκεινους που δεν μας εβλεπαν ή δεν μας εβλεπαν πια κι αγαπηθηκαμε πολυ. σαν παλια βραχια στην κορυφη του συμπαντος.

γιατι ουρλιαζες δεν μου 'πες

ποσο θα 'θελα να τρυπουσα την ψιχα απ' το ψωμι αυτο, με μια οδοντογλυφιδα και να το 'νιωθες στο χερι σου. ειμαι στον παραδεισο. στη θεση σου, ειναι ενα ασπρομαυρο σκυλι. ακομη κι αν δεν ειχα σπλαχνα, στομα, φωνη, κεφαλι... αν δεν υπηρχα, με καποιον τροπο θα σε σκεφτομουν παλι. πιωμενοι...γαμιομαστε με ελαχιστες κινησεις για να μην αναποδογυρισει η βαρκα. χυνεις στον κωλο μου και μετα φορας μονο την μπλουζα σου. κανεις κουπι κι εγω γυμνος ακομη, χαζευω λαχανιασμενος το αλατι στα φρυδια σου. παρα πολυ κουρασμενοι. παρα πολυ ευτυχισμενοι. στη θαλασσα. κατω απο τους γκρεμους. μικροσκοπικοι κι εντελως χαμενοι. δυο μαλακισμενα σωματα. ελευθερα.

χαρης

τα λουλουδια κανουν ο,τι κανει το νερο.
εννεα δισεκατομμυρια χρονια ειχα να μυρισω το γρασιδι.

a room to let

ποιο τραγουδι θα ελεγες εαν δεν ειχες λαχανιασει;
ποιος θα γερασει πιο πολυ;

σημερα
ενωσα δυο γεφυρες

Ευκολα

με ολες τις προθυμες λεπτομερειες
του σωματος
και του ονοματος σου

για κοιταξε με

ξεχασαμε τον πολυτιμοτερο μου τενοντα στο πανδοχειο
για κοιταξε με

υπολειτουργω;
για κοιταξε με

ο λεβεντομαλακας

Στο βουνο, οταν μας ακουν που διασκεδαζουμε, νομιζουν οτι κινδυνευουμε. Ετσι θα βγηκε και η φραση.

Παντα πηγαινα πισω απο τους φιλους μου. Σημερα οι φιλοι μου ειναι πισω μου κι εγω ακολουθω εναν ψηλο, αδυνατο, κοκκινομαλλη...

- Λεβεντομαλακα! φωναζει απο πισω ενας φιλος μου. Για πλακα. Γελαει.
- Αναθεμα την ωρα που σας ειπα αυτην τη λεξη! λεει μια φιλη μου. Γελαει.
- Τι σημαινει λεβεντομαλακας;

Οι φιλοι μου θα ηθελαν να τρεξουν στα λιβαδακια αυτα που διασχιζουμε. Αλλα δεν προλαβαινουμε. Και πανω που αρχιζουμε να ζεσταινομαστε, ενα μεγαλο, λαχανιασμενο συννεφο φρεναρει πανω απο το οροπεδιο.

- Να βιαστουμε! φωναζουν απο πισω.
- Ας κουτρουβαλησουμε!

σαν κοκκινες... χελωνες;

ριβερς σαηκολοτζι

reverse σαηκολοτζι θα πει
αντιστροφη μετρηση. θα πει
το σπανιο χιονι που κατουρησε ο Θεος. θα πει
τα ματια λειτουργουν και καθιστα. Ετσι

εξηγησα το πρωτο μου βυζι στα δυο παιδια μου.
Φωλιες μυρμηγκιων, φτερες στις πλατες των πουλιων
και ορειβατικα τηγανια. Θα πει

το κουμπι της πρωτης μου πυτζαμας
σε καθε πουκαμισο που εχω φορεσει. θα πει
κανενα δεν ηταν δικο μου

η γιαγια

-Ενα παιδι στην ηλικια σου -ποσο εισαι εσυ;
-Εικοσι τρια
-Α, οχι εκεινος ηταν στα τριαντα. Τουστρωνα δω χαμω μια κουβερτα κι ουτε που σκεπαζοντανε. Καθαρη την εστρωνα, καθαρη την εμαζευα.

ωστε απο 'δω πηδουν οι γλαροι

[απο βολο, βερλιγκα. στο αυτοκινητο.]

εστηνα αντικατοπτρισμους
για 'σενα

πεθαμενα λιμανια

τα τάιζες με τα βηματα σου

επινοησα μια γιορτη για καθε ημερα
να σου λεω Χρονια πολλα
καθε μερα

σε αυτο το σπιτι που μοιαζει με στομαχι
σε αυτο το τεμαχισμενο διαστημα που διαλεξαμε
για μονοπατι

ησουν εφιαλτικη κραυγη
παραμυθενιου ζωου

τι ομορφο, να 'ρχονται οι φιλοι μεσ' απ' τα δεντρα

ηταν ναι

παντα μου δινεις το και της ερημιας
μην ξυπνας
μην ξυπνησεις

παρασυρονται ονομαστικα οι αγαπημενες μου εκπτωσεις

μ'εμαθες να μην ακουω τον καταρραχτη

με γαριδακια μες στα αυτια
και το παυσιπονο στομα σου

χαρης

πρωτα ειδα το συννεφο ή πρωτα ειδα το δεντρο;

το δεντρο ειναι το συννεφο; το συννεφο ειν' το δεντρο;

οι κηποι των βραχων

οι βραχοι των κηπων

οι κηποι των βραχων

οι βραχοι των κηπων

οι κηποι των βραχων

χαρης

στα ονειρα μου, τα χερια μου ειναι ψωμι κι εκεινος
τα δινει στα αλογα

χαρης

ακους το νερο που παγωνει;

σαν σκλαβοι, αυριο

θα το σπρωχνουμε

catching up

Φρακτο, Δραμα

[14 μερες μεσα στο δασος ]

τα βραχια βουλιαζουν... βουλιαζουν
βουτουν τα πουλια
κι ολα βουτουν και βουλιαζουν βυθιζονται
οι βραχοι τα πουλια η τσιμεντενια προβλητα χυνεται σε σκεπαζει
η επιφανεια του νερου...
παραμιλουν τα μαλλια μου για 'σενα
χυνομαι στην επιφανεια του νερου
διαστελεται ο αφαλος μου και χυνεται μεσα μου η θαλασσα
αβοηθητα, τα παραλυτα αστερια βουλιαζουν βυθιζονται
χυνεται στη γη ο γαλαξιας, γλιστραει στο νερο
ανατελει η αλμυρη σου καυλα
πριν βουτηξω, πριν χυθεις, πριν συστηθω στα ψαρια σαν Θεος

θελω να σ'εχω. να ριχνεις τη σαλτσα στα μακαρονια μας και να τριβω απο πανω το αγαπημενο σου τυρι. ας μη μιλησουμε αλλο. ας κοιταχτουμε λιγο. θελω να σ' εχω. κι οσα ξερω για 'σενα να θυμηθω.

το χερι μου θα μαυριζε για να σε κρυψει
το χερι μου θα μαυριζε απο θλιψη
κι εγω δεν θα 'πιανα ξανα το αριστερο μου μπρατσο

για να μιμηθω τα χαδια σου

αναβοσβηνω σαν συναγερμος χωρις ηχο

δεν σε εκλεψα
σε κερδισα και σε μοιραζομαι
βρωμαω
σ' αγαπαω

χαρης

οι φωτεινες σηραγγες οδηγουν σε
χαλασμενες γεφυρες

εσυ με ταΐζεις λουλουδια κι εγω
σου δειχνω νεκρα ζωα

θα κρυβομαστε σε λαγουμια και
θα μεγαλωνουμε σαν βουνα
μεσα στη γη

η φωνη μου, δυο χρονια μεγαλυτερη
εκεινης, μικρη... ταχυδρομει την ευχη μου
ακουσα την ηχω μου που κουτσαινε

η ζωη εχει δικα της σημεια

καινουριες στιγμες, με το νερο
πηγαζουν μπροστα μου

η συνενοχη του φωτος

ειχα βγαλει τα ρουχα μου και περπατουσα στο δασος γυμνος
με το ενα χερι εδιωχνα τα κουνουπια, τα μυγακια, τις πεταλουδες
και με το αλλο κρατουσα τον πουτσο μου που καθε πρωι σηκωνεται πριν απο 'μενα
επειδη σε ονειρευομαι

το χωμα νωπο, το γρασιδι μουσκεμα, οι κορμοι των δεντρων σκληροι, δροσεροι, φυλλα και λασπη αναμεσα στα δαχτυλα των ποδιων μου με γαργαλουσαν

ο ηλιος λιγο πιο πανω και πουθενα, εσυ εκει γυρω και πουθενα
με κοιτουσες

εχυσα στο χερι μου και λιγο στα ποδια μου
αν ημουν ξαπλωμενος θα ειχα χυσει στην κοιλια μου, θα ξαπλωνες πανω μου
και θα κολλουσαν τα χυσια μου στο στηθος σου, τα δικα σου χυσια στο μπρατσο μου
βιαστικα, και στο λαιμο μου, τα ματια μου τεραστια τα δικα σου πιο τεραστια, το καβλι σου θα μαζευοταν γρηγορα, αγχωμενο κι εγω θα το ταλαιπωρουσα ζητωντας κι αλλο κι αλλο λιγο ακομη

χωρις την παραμικρη ντροπη
χωρις καμια δικαιολογια
χωρις τα ρουχα μας
χωρις ντροπη

χωρις τα ρουχα μας

τοσο

18.05.08, φαραγγι του βικου, πηγες βοϊδοματη

το ισιο ολολευκο ξημερωμα μας γυρω στις εξι παρα χωρις πολλα φιλια μοναχα εγω στεγνωνα ηχους .η ανασα μου σφυριζε

κι εσυ μουρμουρουσες νωριτερα - οχι κατι που θα πιστευα -

βγαλαμε γλωσσα στην απομονωση

αρχηγοι της απωλειας

εξι παρα ή εξι και κατι