κυριακη

Οσο περπατουσαμε (χορευαμε μαλλον) στους δρομους, κοιτουσα γυρω μου, πισω μου και, δεν ξερω γιατι, συχνα κοιτουσα και τον ουρανο. Ειχα φτιαχτει με τη συγκινηση. Ουτε κι αυτο ξερω γιατι συνεβαινε. Δεν ηταν ενα απλο αντανακλαστικο στη χαρα και την υπερηφανεια. Εψαχνα τους φιλους μου. Αναμεσα στους αμετρητους γνωστους μου. Φιλια στο στομα, αγκαλιες, σφυριχτρες, μπαλονια. Χοροπηδουσαμε. Εψαχνα τους φιλους μου. Αμετρητοι γνωστοι. Ομορφοι, χαρουμενοι, ομορφοι ανθρωποι. Αγορια, κοριτσια, πρασινα αγορια, γυμνα αγορια, στρεητ αγορια, στρεητ κοριτσια χοπ χοπ στην αμαλιας χοπ χοπ στην πανεπιστημιου. Παρα πολλοι ανθρωποι. 100%

Και κανεις σχεδον απο αυτους που βλεπεις στα πουστραδικα. Φανταζομαι δεν θα ελειψαν ομως απο τα παρτυ, αργοτερα, σε αυτα. Χωρις σφυριχτρα εκεινοι βεβαια. Χωρις κονκαρδες. Χωρις πρησμενα ποδια απο την παρελαση και την ορθοστασια στην πλατεια για ωρες και χοπ χοπ. Χωρις πρασινες κολοτσεπες απο το αραγμα στο γκαζον. Χωρις τη ζαλη των φτηνων ποτων σε πλαστικα ποτηρια. Χωρις την καυλα του ηλιοβασιλεματος στην Κοραη.
Ειδα εναν γνωστο σε μια γωνια και με κοιταξε σχεδον εντρομος. Αργησα να καταλαβω πως απο συμπτωση βρισκοταν εκει. Τον χαιρετησα. Μου χαμογελασε σαν να μη με αναγνωριζε και συνεχισα χοπ χοπ πισω απο το αρμα.
Δεν θελω αλλο να ασχολουμαι με κατι λιγοτερο απο αυτο. Και δεν εννοω πως απο εδω και στο εξης θα με ενδιαφερουν μονο οι ανθρωποι που βγαινουν μια φορα το χρονο να διαδηλωσουν και να χορεψουν για τα δικαιωματα τους, αλλα θα με αφορουν μονο εκεινοι που, περα απο καθε τι αλλο, αυτο που τους κανει χαρουμενους και υπερηφανους, ειναι ο εαυτος τους.

*η φωτο ειναι της φιλης μου της Τινας.

δευτερα

... θυμαμαι που οταν επεφταν τα σπουργιτακια απ' τη φωλια τους στο μπαλκονι, δεν επρεπε να τα πιανουμε με τα χερια μας για να τα ανεβασουμε ξανα, γιατι θα μυριζαν σαν ανθρωποι κι η μανα τους θα τα φοβοταν.

παρασκευη

οι πεζοι. διασχιζουν τους δρομους διαγωνιως, περπατουν στο πεζοδρομιο σαν να ειναι οι μονοι ανθρωποι στη γη, στεκονται αριστερα στις κυλιομενες. μονο εγω ξερω οτι για να μη συγκρουστεις με εναν αλλο πεζο την ωρα που περπατας, κανεις λιιιγο δεξια; δεν ειναι "κωδικας", οπως το οτι φιλας το αριστερο μαγουλο (δεξι οπως κοιτας) πρωτα; λες και βγηκα απο το σπιτι μου μονο και μονο για να μυρισω την ανασα σου στην πανεπιστημιου.

οι οδηγοι. περνουν με κοκκινο και δεν προλαβαινω να διασχισω την πειραιως με κοκκινο πριν αναψει πρασινο γι αυτους που ερχονται απο τον πανω δρομο. σταματουν στο κοκκινο πανω στη διαβαση. ορειβασια σε honda. σε αφηνουν να περασεις (αααααν σε αφησουν) σαν να σου κανουν χαρη, οταν εχεις πρασινο εσυ κι εκεινοι πορτοκαλι αναβοσβηνον βελακι. τιμη μου. σπιτι σου.

οι ντελιβεραδες. τι με κοιτας ετσι; 22 ευρω παραγγελια εκανα, φυσικα και θα πληρωσω με πενηνταρικο.

οι ντιτζεηζ. απαραδεκτο να μην ξερεις ποιο τραγουδι παιζεις επειδη σου εγραψε ο φιλος σου ενα σιντι και δεν σημειωσε τους τιτλους. απαραδεκτο να μην εχεις ολοκληρο το δισκο του καλλιτεχνη. αφου το κατεβασες! τσαμπα θα σου ερχοταν να κατεβασεις και τα αλλα. κι αμα δηλαδη δεν το βγαλει σε σιγκλακι η gaga, θα το ακουω μονο σπιτι μου; δεν εισαι ντιτζεη. εισαι ραδιοφωνο. απαραδεκτο να παιζεις ακυκλοφορητα leaks. ασε που συνηθως ειναι ντεμοζ και εχουν σκατα ποιοτητα. δεν εισαι ντιτζεη. εισαι το γιουτιουμπ. τα ρεμιξ. το ιδιο μπιτακι στη θεση μιας καλης μελωδιας. αμα δεν το ηθελε μπαλαντα η μαντονα, θα το εκανε απο μονη της, τρανς-ρεγκε. και τα mash. 5 καλα να υπαρχουν; και πες οτι ο χοουμ μεηντ ντιτζεη pandelis-panagis kai outokatheksis, ειναι κουφος απο το ενα αυτι. εσυ δεν το πηρες χαμπαρι οτι το give it to me δεν ταιριαζει με τις τσουλες της γης; φασαριαααα.

οι ταξιτζηδες

δευτερα

πολυ μου αρεσε που, ενω γνωριστηκαμε την προηγουμενη εβδομαδα και οκ ψιλοβγαλαμε τα ματια μας που σιγα το βγαλσιμο δηλαδη ισα που τα τριψαμε το πρωι οταν ξυπνησαμε... χθες βγηκαμε πρωτο ραντεβου. κι αμα μου πεις εμενα "πρωτο ραντεβου" καλα να παθεις που θα γυρισω σπιτι μετα το σινεμα. ποσο συχνα σου δινεται η ευκαιρια να μη βιαστεις... οταν εχεις ηδη βιαστει.

ΑΚΟΜΗ πιο πολυ μου αρεσε που ειχαμε δωσει ραντεβου στο Μετρο Αμπελοκηποι και συναντηθηκαμε τυχαια στην αποβαθρα στο Μοναστηρακι.

ΑΚΟΜΗ ΑΚΟΜΗ πιο πολυ μου αρεσε που οσο ανεβαινα νωριτερα την Ερμου με τα ποδια, σκεφτομουν τι ωραια που θα ηταν αν συναντιομασταν τυχαια στο Μετρο Μοναστηρακι.

ΑΚΟΜΗ ΑΚΟΜΗ ΑΚΟΜΗ πιο πολυ μου αρεσε που ενω στο Μετρο Μοναστηρακι καθοσουν σχεδον διπλα μου, δεν σε αναγνωρισα με το σκουφακι που φορουσες αλλα ειπα απο μεσα μου "τι ωραιος γκομενος"

φραηντεη δε θερτινθ

τα πρωινα σχεδον παντα γραφω βλακειες. με πιανει αυτη η γλυκια μπρεκφαστ υπερενταση. φορτισμενος ασημαντα. τι καταντια για τον υπνο, να το λεω αυτο επειδη κοιμηθηκα 3 ωρες και σηκωθηκα στις 6. στις 12 θα πεσουν οι ασφαλειες, θα σηκωθω απογευμα και τα ιδια σκατα. οχι αλλη μαγια η μελισσα για ηρεμιστικο! θελω να κοιμηθω βαρια και για πολυ ωρα και να ξυπνησω ξεκουραστος, να εχω κατι να κανω κι οταν τελειωσω να ειμαι πολυ κουρασμενος και να ξεραθω. οπως τοτε που πηγαινα στη σχολη κι εφαγα το πρωτο μου κερατο. και μια που ειπα "του εβαλε δαχτυλο ο μπαμπης"...

οι αιμορροιδες ειναι πιο ενοχλητικες κατα το κατουρημα απ' οτι ειναι κατα το νουμερο 2.
οταν προκειται για αυτες, υπαρχει και νουμερο 3 κατα το οποιο ειναι ακομη πιο ενοχλητικες. δε βαριεσαι. οπως λεει και ο λαος: τι περιμενεις απο εναν κωλο... και μια που ειπα "ανδρεας"...

εξαφανιστηκε αυτος. ο εξαφανισμενος κωλος. ο πρωτος ανθρωπος που θελησα να του βγαλω το παγκρεας και να το δωσω στα σκυλια που αραζουν εξω απο το sodade. αλλα εκεινη τη στιγμη κυνηγουσαν ενα αυτοκινητο. δεν τον παταγε λεω εγω, να το βουλωσει. και μια που ειπα "γιουροβιζιον"....

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz



(το ειπα εγω οτι γραφω βλακειες αμα εχω κοιμηθει)

σαββατο

πρεπει να συμβει κατι. να κανω. πλησιαζω τα εικοσι τεσσερα και ο προσωπικος μου ρυθμος ειναι ακομη ενενηντα επτα. πετυχε μια και μαλλον του 'φτανε. εμενα μου φτανει; μεχρι περυσι ημουν μικροτερος απο οσα θαυμαζα. ξαφνικα ακουω μουσικη που φτιαχνουν εικοσαχρονα, βλεπω ταινιες με εφηβους πρωταγωνιστες, χαζευω την τεχνη στους δρομους. η αναβολη απο τον στρατο εληξε. να μην ειναι η μονη.