αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (8)

δεν ειχα κατι να σου πω.
για τον καιρο μονο θα σου 'λεγα.
που εκαιγε ο ηλιος ενω φυσαγε κρυος αερας.
μεσημερι δευτερας.
ηθελα με καποιον να το μοιραστω.
ηθελα μονο δυο λεπτα να σου μιλησω
και με ενα "γεια σου" βιαστικα να σου το κλεισω
γιατι μου τελειωνε η μπαταρια
κι εχω κι απληρωτο λογαριασμο.

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο που δεν θυμαμαι αν το εχω ανεβασει ηδη παντως το βρηκα στα προχειρα μου (7)

οσα εχω να πω τα λες εσυ
κι οσα εννοουνται
στη βραχνη σιωπη
σαν απελπισμενη αποφαση
μας ξεγελανε

μιας αναγκης πλεον αδειανης
δεν συγχωρουνται
οι κοποι ειχαμε πει
κι απ'τους δυο μας αυριο κανεις
εδω δεν θα 'ναι

κατι μου θυμιζεις και σου φαινομαι γνωστη
μοιαζει η απομακρυνση με πρωτη γνωριμια
ο,τι κι αν νομιζεις μια κουβεντα πες σωστη
γιατι απο τις λαθος δεν μας εμεινε καμια

ζουμε στης αγαπης την ρωγμη
και ποιος να ξερει
αραγε γιατι
τοσα χρονια ηθελε η στιγμη
να μας αλλαξει

ησυχη ειναι η πτωση και ζεστη
σαν μεσημερι
σαν μικρο χαρτι
που η φωτια κι αν το 'βρει, ξερεις τι;
δεν θα το καψει

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (6)

ψαχνω τροπους διαρκως
μακρια απο το φως
να σε φερω
στο σκοταδι σε ξερω
και δεν σ' επινοω

δεν αναβω το φως
και οι δυο δυστυχως
δεν χωραμε
κι οταν γι αλλους μιλαμε
παντα εσενα εννοω

δεν αναβω το φως
κι αν ανοιγει ο καιρος
δεν με νοιαζει
που αργα σκοτεινιαζει
θα το αλλαξω αυτο

δεν αναβω το φως
θα φωτισω αλλιως
τη γωνιά μου
και μη λες τ' ονομα μου
θα το αλλαξω κι αυτο

δεν αναβω το φως
δεν αναβω το φως
σε φοβαμαι
γιατι οπου κοιταμε
θες να πας μοναχος

δεν αναβω το φως
τελος ο θαυμασμος
δεν σε φτανω
τωρα σ' απολαμβανω
κι ας ζητας συνεχως

ν' αναψω το φως

δεν αναβω το φως
δεν αναβω το φως

δεν αναβω το φως
στο σκοταδι εθισμος
και στο βραδυ
πιο πολυ στο σκοταδι
πώς το αλλαζουν αυτο

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (5)

Περ-πα-τω
κατω κατω
περπατω
Δοκιμαζω
τον βυθο
κι οσο αλλαζω
μοιαζω
μ' αριθμο
Μαρ - ιθμο

Σα- γα - πω
σωμα φρεσκο
σαγαπω
Αν σου αρεσω
ελα εδω
κι αν σου αρεσω
μεινε εδω
ε - εδω

Περ - πα - τα- ω
περ - πα - τω
πανω σου
πανω μου
Ετοιμασου... και ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ
Αρρωστο
ειδα
το μεγαλο τους
νερο

Σα - γα - πα -ω
σα - γα - πω
Φτιαχνω ενα
μυστικο:
Ειμαι εσυ και
ει - σαι - γω
ε - εγω

Πιασε τ' οπλο
το καλο
Πες συγγνωμη
και ευχαριστω
και παρακαλω
και ξανα συγγνωμη
και ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (4)

Ναι

1Συμβαινει συχνα
2Εχω συνηθισει
3Πριν καν αρχισει σε εχω δει
4Δεν εισαι εσυ - ουτε εγω πια
5Εχω κυλησει στα κενα που ειχες αφησει
6και με ζεστο νερο για σενα ειχα γεμισει
7για να μπορεις να λες
8σε ολα να λες
9"ναι"

1Συμβαινει συχνα
2λιγο πριν χασεις
3να 'ναι οι εκφρασεις τυπικες
4να σε μετρουν στις εγκοπες
5μηπως ταιριαξεις παλι σε οσα εχεις ξεχασει
6ομως εσενα οι σχισμες σου εχουν αλλαξει
7και δεν μπορω να πω
8ξανα να πω
9"ναι"

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (3)

Αρκει

απ' το ποτέ στο πιθανως
βγηκε ενας αλλος μου εαυτος
θα στον χαρισω

αρκει να ρθεις στην φυλακη
που κρυβει καθε κυριακη
να σου μιλησω

αρκει ενα μονο θλιβερο
ποτηρι με θολο νερο
για να σωθουμε

με μια βουτια επιληπτικη
και γνωσεις απο ραπτικη
θα ενωθουμε

στον τοπο αυτο δεν μας βρηκανε ρολο
με ειχες παλια και με σφυριξες ολο
μια ξενη στοιβαδα απο απλυτες σκεψεις
χιονι ηρθε η ωρα ξανα να διαλεξεις

κοροιδεψαμε ουρανους
σκυφτος μες στους ωκεανους
διανυκτερευω

και το πρωι μες στον αφρο
αληθειες ψαχνω να σου βρω
που δεν πιστευω

μεσα στο τριτο σου κορμι
βουτω με γονιμη ορμη
κι ας εισαι σ' αλλο

απο το δικο μου πιο πικρο
απο το βραδυ πιο υγρο
και πιο μεγαλο

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο (2)

Το τελος παλι νηστικο

δεν με τρομαζει ο τροχος
τρεχω πιο γρηγορα ευτυχως
κι αν με ξεγελασε η φωτια
το 'χω ξεχασει

απο το μελλον μια γουλια
ηπιαν της μερας μου πουλια
και του μυαλου μου τ'ασπρο συρμα
εχει αδειασει

δεν ξερω να κατηγορω
και να θυμωσω δεν μπορω
το τελος παλι νηστικο
κι αν με εχει αφησει

σαν δεντρο ανοιγω, σαν χωνι
των τοιχων σβηνω τη φωνη
με μια σταγονα προσευχη
εχω μεθυσει

φτυνω στο χερι μου νερο
που 'ναι σαν σιδερο γερο
οταν στον ηλιο περπατησω
να σκουριασει

μα μια στρατια απο επαφες
πιανει του νου τις κορυφες
πανω που ελεγα στο φως
πως εχω φτασει

εχουν αλλαξει τα κομματια μου
εχει θαμπωσει η εποχη μου
τοσο ταξιδεψαν τα ματια μου
κι ουτε ενα βημα η ψυχη μου

πού θα ταξιδευε το χερι μου
αν του 'χα δειξει ολους τους τροπους;
αν η σιωπη δεν ηταν ταιρι μου
θα ειχα ταιρι τους ανθρωπους

αυτο για τον θεμη τον Ταπεινο