κυριακη

χτες βραδυ χωθηκα στην ντουλαπα και ξετρυπωσα ολα τα μαγιο μου, να βρω κανενα να δωσω στον μιχαλη. ο σταυρος ομως δεν γυρισε ποτε σπιτι, δεν απαντησε σε καμια κληση, δεν πηγαμε για μπανιο. κι ετσι χαθηκε η πρωτη καλοκαιριατικη κυριακη. σαμπως δεν θα κοιμομαστε και στις περισσοτερες απο τις επομενες; οποτε... τι μου κοστιζει; αφου και οι παραλιες δεν ειναι my cup of tea

και σαν να εχω την εντυπωση οτι δεν πρεπει να μαυρισω -αυτο ξεχασε να μου το πει ο Φραντζης οποτε κι εγω σφυριζω αδιαφορα, ακριβως οπως σφυριζω οταν ξυριζω τα μαλλια μου, ενω μου εχει πει να τα αφησω μακρια για την παρασταση. δε βαριεσαι, μακραινουν γρηγορα. τελευταια φορα που πιανω τη μηχανη, το ορκιζομαι. μωρε, ειναι που ειχαν γινει πορτοκαλι παλι απο τον ηλιο και δεν μπορουσα να φωτογραφηθω για την Lifo με κιτρινο κροταφο και ανεξελεγκτες φυτρες.

η φωτογραφιση εγινε στο πεδιον του αρεως. και βαριομουν και κατουριομουν και μου φαινοταν περιεργο που, ενω τοσα χρονια φωτογραφιζω τον εαυτο μου, τον πουτσο μου, τον κωλο μου, αφειδως και αναιδως (και αφιλοκερδως) για αυτο εδω το μπλογκ και τα παππουδομπλογκ του, στη θεα και μονο του φωτογραφου, αδειαζα. ειμαι σιγουρος πως, αν ο ανθρωπος τραβηξε 100 φωτογραφιες και στις 100 θα ειμαι σαν να με πηρες απο μια και να με κολλησες με μονταζ διπλα στους υπολοιπους. που ουτε πουτσο ηθελε, ουτε κωλο, ουτε μονος μου ποζαρα. εδω, μια μπλουζα ζητησε να κανουμε οτι βγαζουμε -25 βαθμους ειχε και μια χαρα ιδεα ηταν- κι εγω γουρλωσα τα ματια κι εγινα ροζ απο ντροπη. ελπιζω να διαλεξουν αυτη που κρατω ενα χαρτι μπροστα στο προσωπο μου. Η Φωνη Του Κυριου ελεγε. Εμ, τι αλλο θα ελεγε μια σελιδα, αναμεσα στις καποτες και τα εξαλλα φυτα του κηπου.

εφυγαν ολοι κι εμεινα να περιμενω τον σταυρο να ερθει με το αυτοκινητο να με μαζεψει. κουρνιασα σε ενα παγκακι και μου ηρθε αμεσως η καυλα του ηλιου, του παρκου, του ημιγυμνου αλβανου που εκανε διατασεις μπροστα μου.

αμεσως ηρθε και η μικρη φιονα με τη γιαγια της, να τα παρουν ολα αυτα.

η φιονα ετρεχε απο δω κι απο κει μονη της. "τα καταφερα γιαγια" φωναζε, οταν πηδουσε ολα τα εμποδια διχως να πεσει. "η μικρη νιωθει ασχημα γιατι δεν τα καταφερνει στη γυμναστικη οσο οι συμμαθητριες της", μου ειπε η γιαγια. αυτα τα λογια με μεταμορφωσαν σε μεγαλο αδελφο της φιονας. φωναξα το κοριτσι, της ειπα να φορεσει το καπελο της οσο καθεται στον ηλιο και αρχισαμε την κουβεντα. στο τελος ηταν πολυ χαρουμενη. ισως και να καταλαβε οσα της ειπα. οκ, μπορει να μην καταλαβε οταν της ειπα "σε πεντε λεπτα θα πηγαινεις λυκειο κι οχι μονο θα μπορεις να κανεις οσα δεν μπορεις να κανεις τωρα, αλλα θα τα βαριεσαι κιολας" και γι αυτο να μου απαντησε "καλε πρωτη δημοτικου πηγαινω",

παντως το φλας φορουαρντ που εκανα στη στιγμη που η 16χρονη μουναρα φιονα, για καποιο λογο θυμαται το αγορι στο παρκο πριν απο δεκα χρονια να της λεει οτι δεν πρεπει να νιωθουμε ασχημα για οσα δεν μπορουμε να κανουμε τοσο καλα οσο οι φιλοι μας, γιατι σιγουρα υπαρχουν 100 πραγματα που εκεινοι δεν μπορουν να κανουν τοσο καλα οσο εμεις και πρεπει να χαιρομαστε για αυτους κι εκεινοι πρεπει να χαιρονται για εμας... αυτο το φλας φορουαρντ και το χαμογελο της γιαγιας, με εκαναν να νιωσω καλα. καλα, και μαλακας. ο μαλακας που ασχολειται με τα παιδια των αλλων στο παρκο γιατι τα παιδια θα σε πιστεψουν ο,τι κι αν τους πεις και θα ξεχασουν ο,τι κι αν τους πεις. ειναι ανακουφιστικο να νιωθεις οτι δεν μπορεις να καταστρεψεις εναν ανθρωπο με τα λογια σου. οσο μεγαλες βλακειες κι αν ξεστομισεις. γιατι και η αληθεια μπορει να ειναι μια μεγαλη βλακεια.

εφυγα και περπατησα μεχρι τη βικτωρια απ' οπου και με μαζεψε ο σταυρος. τι να σου κλασει ο φλοισβος και ο φρεντο απο πολτοποιημενο λευκοχρυσο (μονο ετσι δικαιολογειται η τιμη του - και η γευση του) μετα απο τετοια υπεροχη χαζομαρα. "αυριο θα παμε για μπανιο οπωσδηποτε" συμφωνησαμε.

παρασκευη

ενα κομματι εκμεκ καταΐφι, ενα κομματι λεμονοπιτα και δυο κομματια μηλοπιτα. ξεσπασα.
κι ηταν πεινα κανονικη, οχι λιγουρα, οχι λαιμαργια. αλλα μετα απο τοση ντρογκα μεσα απο τον φλεβοκαθετηρα και μετα το θεαμα του "νιανιά πουρες νιανιά φιδες" απο δυο φορες, τι αλλο θα ζητουσε ο οργανισμος μου; ισως κοψιδια, αλλα αυτο θα ηταν ισοπεδωτικο.

τσαντιστηκα στην κλινικη. δεν με επαιρνε να γκρινιαξω και να το παιξω ταλαιπωρος, με το παιδι στο διπλανο κρεβατι να εχει χειρουργημενο αρχιδι. αν ημασταν ζευγαρι κι ημουν ο ζηλιαρης τις υποθεσης, θα μιλουσαμε για θειο timing.

δυστυχως, το φαληρο δεν το ειδα. πηγα σε αλλη κλινικη. αργα το βραδυ, βγηκα στο φωταγωγημενο μπαλκονι του τεταρτου για να καπνισω. ενας νεος πλησιασε απο πισω το καρτοτηλεφωνο στη γωνια του δρομου. εψαχνε να βρει κατι αναμεσα στον στηλο και το κουβουκλιο. ζοριζοταν για να το βγαλει. "μοντελο θα'ναι" σκεφτηκα. μαλλον με ειδε κι επιασε αδιαφορα το ακουστικο. σκεφτηκα να τον ταλαιπωρησω λιγο, αλλα μπηκα μεσα γιατι κρυωνα. [και οκ, χεστηκα πανω μου τοσο δα, ο ελβετονησιωτης]

***

στο χειρουργειο, γελουσαμε με τα στρουμφακια την ωρα που μου σηκωναν τα ποδια και τα ανοιγαν.

και μετα κοιμηθηκα.

οταν ξυπνησα ημουν στο δωματιο κι η μαρια διαβαζε το Junky.

κυριακη

ειναι σχεδον παραλογη η βεβαιοτητα αυτη. συνηθιζουμε. συνηθιζουμε να ζουμε χωρις. να ειμαστε χωρις. σκεφτομαστε, αναπολουμε, ομως δεν επιθυμουμε πια. εκεινους που μας τελειωσαν. οσα εμεις τελειωσαμε. κι οσα τελειωσαν ή οχι ακριβως, απο μονα τους. κατα λαθος ή κατα συνεπεια. συνηθιζουμε. δεν ξεχναμε. ειναι ασθενεια να ξεχνας. δεν πασχουμε απο αυτην. πασχουμε απο συνηθεια, απο νωχελικη αγαπη. τα ποδια μας τρεχουν, κανουν πως τρεχουν και το μυαλο ερπει. η επιθυμια ερπει. με σκοτεινα πνευμονια.

δεν νοικιαζουμε δυο φορες την ιδια ταινια. στην τηλεοραση ομως, τυχαια, μπορει να την παρακολουθησουμε και δεκα φορες. κι ειναι, σχεδον παντα, πολυ αργα τη νυχτα.

εγω γινει διαλλακτικος στον τροπο που σκεφτομαι. χρησιμοποιω το "σχεδον": σχεδον παντα. σχεδον τιποτε. σχεδον εγω. ωσπου χανει τη σημασια του το "σχεδον" και επιστρεφει στην αχρηστια. νιπτω τας χειρας μου πριν τα σηκωσω ψηλα.

ο τυπος χτες, μου την επεφτε με τον πιο ευγενικο, φιλικο και ακομπλεξαριστο τροπο. συμβαινουν αυτα. και χαμογελουσε συνεχως. και με καλεσε σπιτι του για ενα τσαι. ευτυχως συννεφιασε λιγο πριν φυγω απο το σπιτι του, το μεσημερι. ποτέ ξανα χωρις γυαλια ηλιου στο κωλαδικο.

τριτη

η πιο υπευθυνη συνηθεια μου, μαλλον ειναι που, στο check-in, παντοτε ζητω να μην μου δωσουν θεση σε εξοδο κινδυνου. και που εχω μειωσει την φωτεινοτητα αυτης της οθονης. και που τα μπλογκ μου ειναι σκουρο γκρι κι οχι καταλευκα ή ροζ ή πιε ντε πουλ.

υποθετω πως, η πιο ανευθυνη συνηθεια μου ειναι η χρηση aircondition. θα ελεγα η εικοσαλεπτη παραμονη στο ντους καθημερινα, εως και δυο φορες, αλλα αυτη η σπαταλη νερου αφαιρειται απο το πλυσιμο των πιατων και το πλυσιμο των ρουχων, που συμβαινουν σπανιως.

ενα πραγμα για το οποιο εχω τυψεις και μονο που το σκεφτομαι, ειναι που εχω αποφασισει να παρω καποτε, ενα jack russell, ενω περασα ολη μου την παιδικη ηλικια στην φιλοζωικη, να φροντιζω τα αδεσποτα και ξερω τι υπεροχα πλασματα που ειναι και ποση αναγκη εχουν ενα σπιτι. και ντροπη μου. ασε που τα jack russell ειναι πανακριβα και με τα λεφτα αυτα (οταν τα αποκτησω) θα μπορω να αγορασω 100 μπλουζακια και βρακια μιας χρησης απο το πουλενμπερ και να μην βαλω πλυντηριο για 3 μηνες. ενω το jack russell θα μεγαλωσει, θα μπει στην εφηβεια και θα με μισει, θα φυγει απο το σπιτι οταν μαθει οτι διαβασα το ημερολογιο του και θα παντρευτει μια ανηλικη απο την Σρι Λανκα που εγω θα γνωρισω εικοσι χρονια μετα, στο πλατο του "Εχεις Πακετο - και δυο φουντωτα, σομον εγγονια"