το κλαδι το ποντικι
μονο λευκα περιγραμματα επιτρεπονται
τωρα
στη ζωη σου
-σηκωθηκες, δε σηκωθηκες απ' το παγκακι;
ησουν στο φως ή δεν ησουν;
οποιος κι αν ητανε πιο πισω
οποιος κι αν περναγε απο εκει
και κανεις να μη σ' ειδε
απο τωρα που σηκωθηκες
μονο λευκα περιγραμματα επιτρεπονται
σαν αυτο της γατας, νυχτα, κι ακουγεται η πολη στα σκοτεινα
με αυτους που ντρεπονται πανηγυριζεις
κι οταν σου ειπα: με αυτους που ντρεπονται θα πανηγυριζεις
θυμωσες.
εκανες καλα.
πολυ καλα, ευχαριστω.
ξερω ακριβως πού θα πεσω και σε ποια σταση. κι ας αναπαυσει
ο χρονος την ψυχη μου. την αριθμομηχανη μου. ξερω τι υπαρχει εκει κατω. και δεν ειναι ο χρονος, δεν ειναι οι ανθρωποι, δεν ειναι ο δαιμονας που ποτιζε τα φυκια στις σπηλιες. δεν ειναι οι μελισσοθηκες, δεν ειναι οι βαμβακερες θηλιες. απο πού μπηκες; απο πού; απο πού μπηκες; απο πού μπηκες;
Labels: 0, παραλογο δασος
το κλαδι το ποντικι
μονο λευκα περιγραμματα επιτρεπονται
τωρα
στη ζωη σου
-σηκωθηκες, δε σηκωθηκες απ' το παγκακι;
ησουν στο φως ή δεν ησουν;
οποιος κι αν ητανε πιο πισω
οποιος κι αν περναγε απο εκει
και κανεις να μη σ' ειδε
απο τωρα που σηκωθηκες
μονο λευκα περιγραμματα επιτρεπονται
σαν αυτο της γατας, νυχτα, κι ακουγεται η πολη στα σκοτεινα
με αυτους που ντρεπονται πανηγυριζεις
κι οταν σου ειπα: με αυτους που ντρεπονται θα πανηγυριζεις
θυμωσες.
εκανες καλα.
πολυ καλα, ευχαριστω.
τωρα
στη ζωη σου
-σηκωθηκες, δε σηκωθηκες απ' το παγκακι;
ησουν στο φως ή δεν ησουν;
οποιος κι αν ητανε πιο πισω
οποιος κι αν περναγε απο εκει
και κανεις να μη σ' ειδε
απο τωρα που σηκωθηκες
μονο λευκα περιγραμματα επιτρεπονται
σαν αυτο της γατας, νυχτα, κι ακουγεται η πολη στα σκοτεινα
με αυτους που ντρεπονται πανηγυριζεις
κι οταν σου ειπα: με αυτους που ντρεπονται θα πανηγυριζεις
θυμωσες.
εκανες καλα.
πολυ καλα, ευχαριστω.
ξερω ακριβως πού θα πεσω και σε ποια σταση. κι ας αναπαυσει
ο χρονος την ψυχη μου. την αριθμομηχανη μου. ξερω τι υπαρχει εκει κατω. και δεν ειναι ο χρονος, δεν ειναι οι ανθρωποι, δεν ειναι ο δαιμονας που ποτιζε τα φυκια στις σπηλιες. δεν ειναι οι μελισσοθηκες, δεν ειναι οι βαμβακερες θηλιες. απο πού μπηκες; απο πού; απο πού μπηκες; απο πού μπηκες;
ο χρονος την ψυχη μου. την αριθμομηχανη μου. ξερω τι υπαρχει εκει κατω. και δεν ειναι ο χρονος, δεν ειναι οι ανθρωποι, δεν ειναι ο δαιμονας που ποτιζε τα φυκια στις σπηλιες. δεν ειναι οι μελισσοθηκες, δεν ειναι οι βαμβακερες θηλιες. απο πού μπηκες; απο πού; απο πού μπηκες; απο πού μπηκες;
Labels: 0, παραλογο δασος